Dit jaar reist Ton in februari naar Tanzania. Ans mocht van de oncoloog haar drugholiday nog met 2 weken verlengen om bij Gerard in Spanje een beetje te overwinteren. Ook was Niek Mannes in dezelfde periode beschikbaar om de slagkracht van Karibu-Tanzania aldaar te vergroten en tegelijk het nodige camerawerk voor zijn rekening te nemen.

Zondag 9 februari.

Rick leverde ons op Schiphol af voor de vlucht met Turkish Airlines die, na een overstap in Istanbul, met een uur vertraging in Istanbul, maandagmorgenvroeg aankwam in Dar es Salaam.

Maandag 10 februari.

De immer chaotische afhandelingsprocedure bij het immigration office zorgde er voor dat er nog een extra uur verloren ging. Ton kon intussen nog aangifte doen van verlies van een leesboek tijdens het eerste deel van de vlucht, en geld pinnen. Frank Makatunda, onze vaste taxichauffeur, belde met de conducteur van de bus dat die met vertrek moest wachten op de twee Hollanders. Toen we na een ware dodenrit binnen 30 minuten via allerlei sluiproutes en met hulp van een kruier voor het laatste stuk, lopend met de koffers, bij de Upendo bus arriveerden, was het klokslag 06:00 uur en vertrok de bus onmiddellijk. Door alle hectiek is het jack van Ton en waarschijnlijk ook zijn telefoon helaas in de auto van Frank achtergebleven.

De rit naar Njombe ging goed, maar we kwamen uiteindelijk, na een reis van 33 uur, geradbraakt in Njombe aan. Frank was namelijk om onduidelijke reden afgeweken van mijn verzoek om tickets voor de Sumry High Class bus te nemen. Hij had tickets gekocht voor een bus van Upendo (= Swahili voor liefde) een maatschappij waar je onmogelijk verliefd op zou kunnen raken, gezien de bijna 60 stoelen die er in zijn gepropt en het bouwjaar van de bus, waarschijnlijk ver in de vorige eeuw.

Maar uiteindelijk stonden bij aankomst in Njombe Morten en chauffeur Nico gelukkig toch op het busstation  te wachten en brachten ons naar het ARM hotel. Tijdens het diner met Morten in het Dosmeza hotel, het eerste overleg gevoerd, daarna koffers uitgepakt, en om 22:00 uur naar bed om wat slaap in te halen.

Dinsdag 11 februari.

De eerste SHIPO dag wordt een kantoordag. Een warm welkom en het voorstellen van Niek aan de medewerkers. Ook een rondleiding van Niek door de gebouwen en omgeving. Een leuk nieuwtje voor Ton waren de 2 enorme SHIPO logo’s die op de dakvlakken zijn geschilderd in het verlengde van de landingsbaan van het aanpalende vliegveld dat sinds kort is opgenomen in een regelmatige dienstregeling. We kunnen nu voor € 250,- van Dar es Salaam naar Njombe vliegen. Maar ja, altijd nog € 235,- duurder dan de bus!

We hebben vandaag verder afspraken gemaakt voor de bezoeken die we willen afleggen, SIMkaartjes gehaald voor onze telefoons en voor de dongel. Niek heeft dat ding werkend gekregen zodat er ook vanaf Malombwe en misschien zelfs vanuit Mundindi contact gemaakt kan worden met internet. Ook mijn Tanzania-telefoon functioneert nu en ik heb het eerste SMSje naar Ans kunnen sturen . Mijn eigen telefoon moet helaas als verloren beschouwd worden: Frank heeft hem niet terug kunnen vinden en ik heb het nummer dus laten blokkeren. Hopelijk is er sinds gisteren niet al teveel mee gebeld!

Met Oygen, Anthony en Morten uitgebreid gedelibereerd over de verschillende opties voor het creëren van extra stallingsruimte voor auto’s. Morgen zal ik proberen dat buiten in te meten en op tekening vast te leggen.

Diner in ons hotel.  Enock en Agnes zijn er inmiddels niet meer. De bediening wordt nu gedaan door twee allervriendelijkste dames, maar ze verstaan geen woord Engels, best lastig bij het plaatsen van een bestelling. Na wat administratieve werkzaamheden ging om half twaalf op mijn kamer het licht uit. Maar niet voor lang: bericht van Vodacom, een SMS. Van Ans, hoopte ik, maar het bleek Rick te zijn: “Pap, kun je mij met spoed bellen” Ik schrok me een ongeluk en wist even niet wat te doen. Ik had geen nummer van Rick in mijn telefoon en het duurde even voordat ik dat uit mijn laptop op kon diepen. Gelukkig  nam Rick direct op en tot mijn grote opluchting bleek dat er niets aan de hand was, sterker nog, Rick snapte niet waarom ik belde. Het bericht dat opdook op mijn telefoon bleek een onbeantwoord bericht van mijn vorige reis te zijn!! Het duurde nog wel een flinke tijd voordat ik de slaap weer kon vatten: de  beelden over het einde van mijn vorige reis speelden zich natuurlijk weer af.

Woensdag 12 februari.

Na het ontbijt (Spanish omelet natuurlijk) bijtijds naar kantoor. Verslag over gisteren gemaakt en metingen verricht in het terrein omdat de landmeter vandaag zou komen. De vorige gegevens zijn kennelijk niet correct en er zijn twee beacons (betonnen grenspalen) verdwenen, waarschijnlijk door de werkzaamheden die we een paar jaar geleden met de shovel van het diocees hebben uitgevoerd. Maar zoals wel eens vaker voorkomt, kwam de man de hele dag niet opdraven. Met Oygen een bezoek aan Mfereke gebracht om te kijken of de vrachtwagenmotoren van het Kennemer College nu eindelijk voor instructiedoeleinden in gebruik zijn. Nee dus. Nergens te bekennen! Wel een uitgebreide rondleiding en toelichting gekregen van Emajaqueline Mtambo, de administrator/accountant van de Professional Vocational School. Oygen zal een vervolgafspraak maken met de verantwoordelijk father van het bisdom om de verblijfplaats van de motoren te vinden en meer te horen over de plannen ermee.

De rest van de middag gebruikt om de resultaten van de meting in kaart te brengen. Niek werkte intussen de blog bij en constateert dat die veel bezoekers trekt! Aan het eind van de dag met Morten mee naar de Kibena club, waar hij met Henrick (van Acra) gaat squashen, terwijl Niek en ik ons papierwerk in orde brengen. Daar kan ik mooi een begin maken met de spreadsheet die nodig is om de 100 brillen die we van Specsavers kregen op een verantwoorde manier, via de oogarts van het ziekenhuis, aan arme patiënten beschikbaar te stellen.

Donderdag 13 februari.

Vandaag een flink programma af te werken. Eerst op kantoor nog maar weer eens geprobeerd een mailtje naar Ans te sturen. Ik denk dat het gelukt is, maar de vraag is of het op de tablet van Gerard leesbaar zal zijn.

Daarna gaan we met Christopher Mwigune op pad naar Saja, de gemeente waar ons nieuwe waterproject zal worden uitgevoerd. De dorpelingen daar snakken al jaren naar veilig drinkwater. Het project omvat de bouw van twee watersilo’s van 50.000 liter elk. Het water, dat in het regenseizoen op de daken van de lagere school van Igomba valt, wordt opgevangen in de silo’s en bewaard voor gebruik in de droge maanden. De kosten van het project worden vooralsnog gedragen door Karibu-Tanzania maar we gaan nog op zoek naar mede-donors. Saja ligt voorbij Makambako op ongeveer 80 km. afstand van SHIPO. We worden ontvangen door directeur Benjamin Paul Mgimwa. Ook de village executive officer Julius Mpiluka en chairman, Innocent Mgumba zijn aanwezig. (de laatste hadden we overigens  zelf opgepikt in Makambako). We praten over het waterprobleem, bekijken de school, die bestaat uit 2½ gebouw met 5 leslokalen en een lesgebouw dat niet meer gebruikt kan worden omdat het op instorten staat. We kijken waar de silo’s het beste geplaatst kunnen worden en lopen met 3 meisjes mee die demonstreren waar en hoe nu het water nog wordt gehaald. Op ongeveer 1 km van de school is een diepe kuil gegraven. Daar staat een laagje melkachtig water in waarmee de kinderen hun emmers van 10 liter vullen, ze tillen die op hun hoofd, en lopen terug omhoog naar de school. Dit moet om de 3 dagen worden gedaan door een groep van 50 leerlingen om voldoende water te hebben om te drinken, te koken en te wassen. De school heeft ruim 260 leerlingen. Alles werd uitgebreid door Niek op video vastgelegd.

Voorheen was in de gemeente Saja, die 8 dorpen omvat, een drinkwatervoorziening aangelegd door Unicef. Daar kwam heel ongeregeld af en toe een klein straaltje water uit en er waren geen mensen opgeleid om de boel te onderhouden, waardoor het systeem jammerlijk verloren ging.

De middelbare school van Saja, waar we ook even langs gingen, kampt met eenzelfde waterprobleem. Dat zou de volgende kunnen zijn voor de hulp van SHIPO. We kregen daar van de directeur veel nuttige informatie over het onderwijs in het algemeen en in detail over het gebruik van verlichting en het systeem van boarding school en kamerverhuur aan studenten

Op de terugweg in Makambako geluncht . Ik koos stom genoeg voor rijst (te veel!) met kip (te taai!). Christopher was voor ons drieën de lieve som van maar liefst 3500 Tsh  (€ 1,75) kwijt.

Vervolgens naar Malombwe om brieven af te geven van de school uit Koog aan de Zaan, zodat Kihwele ervoor kan zorgen dat wij de volgende week de reacties van zijn leerlingen daarop kunnen krijgen. Ook heeft hij een naamlijst van 1e en 2e klassers voor ons klaargemaakt. We kunnen dan de rugzakjes die we bij SHIPO hebben liggen, van een naam voorzien zodat die volgende week vlot aan de leerlingen kunnen worden uitgedeeld.

’s Avonds bij Morten en Louise gegeten. Weer een heel stel oude, maar ook nieuwe kennissen ontmoet. Terug in het hotel dit verslag bijgewerkt en om 22:30 uur naar bed.

Vrijdag 14 februari.

Kantoordag vandaag. Dat is bij SHIPO gebruikelijk op vrijdag. Iedereen is er dan om werkzaamheden voor de komende week te bespreken. Behalve natuurlijk diegenen die je nodig hebt. Zo heb ik de hele dag op Eliud zitten wachten want die heeft de stempel waarmee de schoolboeken voor Mundindi gestempeld moeten worden en ook de projector die we uit willen testen voor ons gebruik in Mundindi en Malombwe. Hopelijk krijgen we hem morgen nog te pakken, want zondagmorgen reizen we af naar Mundindi.

Gelukkig hadden we nog andere dingen te doen, dus we hebben ons niet verveeld. Niek heeft de registratie van de brillen afgehandeld en ik heb onder andere een partij rugzakjes voor de 1e en 2e klassertjes van Malombwe van namen voorzien. In de 1e klas zitten nu ruim 60 kinderen, 20 teveel dus maar dat komt omdat er zoveel zijn blijven zitten. Wie niet kon lezen en schrijven bleef vorig jaar gewoon zitten! De 2e klas heeft nu dan ook maar 29 leerlingen.

Ook de landmeters kwamen onverwachts opdraven zodat we de terreingrenzen opnieuw konden vaststellen, grenspalen plaatsen en de tekening bijwerken. Vervolgens met Chris, Vincent en Anthony de nieuwe garage uitgezet en de maaiveldhoogte daar opgemeten. Ik kan dan later thuis een ontwerp maken voor het gebouw. Daarna met hen de nieuwe ideeën voor de wateropslag in Saja besproken.

‘s Avonds met Niek lekker bij Dosmeza gegeten waarna, ondanks de steeds uitvallende elektriciteit, dit verslag kon worden bijgewerkt met behulp van een prima functionerende WakaWaka.

Zaterdag 15 februari

Oygen was (ongeveer) op tijd met zijn auto, en samen gingen we om 8 uur op weg naar Ihanga waar een van de bij Nazareth opgeleide meisjes woont. Onderweg pikten we haar lerares Florida op. Zij komt namelijk uit hetzelfde dorp en zonder haar zouden we Evodia nooit kunnen vinden. Gisteren had Oygen gevraagd of we onderweg “even” een cup of tea zouden willen drinken bij Father Chaula, die overgeplaatst was naar een andere parochie. Dat was ongeveer 60 km. rijden, gelukkig wel een asfaltweg, maar dat “even een cup of tea drinken” liep natuurlijk behoorlijk uit. We krijgen bij hem een uitgebreid ontbijt voorgezet. Chaula blijkt te zijn gestationeerd op een totaal verlopen voormalige missiepost waar hij weer nieuw leven in moet proberen te blazen. Naar ons idee een schier hopeloze taak. Wel een pracht van een kerk, maar de rest van de vele gebouwen verkeert in verregaande staat van ontbinding. Natuurlijk wil hij ons alles laten zien en gaandeweg komt zijn bittere teleurstelling in de bisschop naar boven. Hij vertelt dat Nazareth, zijn levenswerk, zal worden gesloten! We hebben de grootste moeite om weg te komen, maar ons programma mag niet in gevaar komen. Na 70 km. waarvan 20 over door de regen zwaar aangetaste zandwegen, arriveren we bij Evodia. Zij bestiert een klein naai-atelier en maakt en herstelt met naaimachine …….. kleding voor haar dorpsgenoten. Haar  vader heeft 2 vrouwen en de dochter van zijn andere echtgenote werkt in hetzelfde atelier met een Chinese naaimachine die regelmatig hapert. Maar binnenkort krijgt ze, tegelijk met het bij Nazareth behaalde certificaat, ook een van Karibu-Tanzania afkomstige naaimachine. We kijken nog even bij Suzanna, haar moeder, binnen en vervullen de nodige plichtplegingen. Op de terugweg laat Evodia het huis van haar ouders zien, maar de voordeur zit op slot dus kunnen we niet naar binnen. We geven haar WakaWaka (nr.31) en zetten haar af vlakbij haar eigen huis, waar ze als ongehuwde moeder woont met haar peuter. De vader is met mooie beloften en de noorderzon vertrokken naar Ludewa.

We gaan terug naar Njombe en halen wat spullen op bij SHIPO. Zowaar liggen daar de voor Mundindi bedoelde schoolboeken klaar, keurig voorzien van de Karibu-Tanzania stempels. Ook de video projector stond gereed. We pinnen Tsh. 400.000 en melden ons bij Laban, een part time medewerker van SHIPO die ook een eigen bedrijfje runt. In zijn winkeltje kunnen touwpompen en onderdelen daarvoor worden besteld. Ook troont hij ons mee naar het naaiatelier dat momenteel door zijn zus wordt bestierd omdat zijn vrouw in verwachting is. Naast enkele Chinese naaimachines is daar ook “onze” machine 291 in gebruik. In het atelier volgen momenteel 3 andere meisjes een naaicursus. Verder gaat het, langs een onlangs door hem verworven pand dat zal worden verbouwd tot workshop voor het maken van grondboorgereedschap en touwpompen, en naar zijn eigen woning en werkplaats. Laban is een bedrijvig mannetje die weet wat hij wil en dat ook nog tot uitvoering brengt.

Terug in het ARM hotel gaan we ons vertrek voorbereiden. Ton pakt de helft van zijn spullen in om bij Dosmeza te stallen. Na terugkomst uit Mundindi zullen we daar namelijk nog 2 nachten verblijven. Na het diner aldaar gaan we de beamer uitproberen, wat niet lukt door het hevige onweer en de steeds uitvallende stroom. Ik ga nog wel proberen een mail naar Ans of Gerard te verzenden, maar ook het internet schijnt uitgevallen te zijn, dus dat zal wel mislukken.

Zondag 16 februari.

In het regenseizoen hebben de meeste mensen hier geen tijd om bijeenkomsten of vergaderingen  te bezoeken. daarom heeft Vincent ook voor de zondag wat activiteiten in Amani geboekt. We vertrekken om 7:30 en zijn om 12:30 in Mundindi. Daar vergaderen we met het school- en het dorpscomité. Weer blijkt dat het voor de dorpelingen een groot probleem is om meer dan één gebouw per jaar te realiseren. Zij hebben immers ook nog hun eigen werk op de akker en met het vee. We leggen uit dat Wilde Ganzen alleen 55% subsidie geeft als het bijbehorende project binnen een jaar wordt gerealiseerd. Eigenlijk is het probleem dus dat we teveel geld beschikbaar hebben!

Niek maakt opnamen bij een van de vrouwen thuis. Zij is bezig met het maken van grindkorrels voor gewapend beton. Ook interviewen we een traditionele medicijnman, die echter inmiddels met zijn praktijk is gestopt.

Vervolgens gaan we naar Amani en nemen intrek in het nieuwe guesthouse. Typisch Afrikaans, groots opgezet, maar heel veel werkt niet. Op de kamer geen tafel en stoel. Geen lakens of slopen, in de badkamer geen WC papier, geen water en licht en ga zo maar door. Maar ja, er is verder geen keus in dit dorp, behalve dan het guesthouse waar Ton en Rients een paar jaar geleden mochten overnachten, maar dat was nòg meer behelpen.

We lopen (2,7 km) vanuit het dorp steil omlaag en aan de overkant van een riviertje weer steil omhoog naar de school en worden ontvangen door directeur Mtweve. Na de gebruikelijke plichtplegingen bekijken we de bosaanplant. Van de 84 acres (ongeveer 340.000 m²!) zijn er nu 2 beplant met zo’n 2000 cipressen, die over zo’n 15 jaar een inkomstenbron zullen zijn voor de school.

Daarna interviewen we matron Suzanna Haule. Zij blijkt op school ook Engels en Swahili te geven, is niet gehuwd en heeft een zoontje van 11. Ze is erg tevreden over haar woning, maar de schoorsteen in de keuken is niet OK. Er slaat veel rook terug de keuken in, dus ze heeft buiten een kookhutje gemaakt. Dat kan natuurlijk niet, dus ik geef Vincent aanwijzingen voor een aanpassing. Ze is erg blij met haar WakaWaka Pro, maar heeft geen snoertje om de extra’s te gebruiken. Voor de verlichting in huis heeft ze zelf een solarinstallatie met schakelaars en lampen aangelegd. Ook gaan we nog even buurten in een standaard lerarenwoning. In dat ene huis blijken 5 leraren te wonen!

’s Avonds geven we in het hotel een korte videopresentatie over de bouw van de school, maar er is verderop in de straat op TV een voetbalwedstrijd waarbij entree betaald moet worden voor een goed doel, dus we moeten de presentatie voortijdig stoppen. We beloven morgen een uitgebreidere serie video’s te showen.

Maandag 17 februari.

Ik begin alle begrip van tijd te verliezen. Kan me nauwelijks voorstellen dat het vandaag pas maandag is. Het contact met Ans is hopeloos, ik verzend wel e-mails maar denk dat ze niet aankomen omdat ik geen reacties zie. We hebben zelden verbinding en ook vaak geen stroom om laptop, tablet of telefoons op te laden. Mijn beltegoed is bijna op, ik hoop dus maar dat Ans de blog op internet leest, want Niek houdt die zoveel mogelijk bij.

Enfin, vandaag voor de verandering maar weer eens vroeg op want we gaan ontbijten op school bij Mtweve. Maar we kunnen niet over de gewone route, die is namelijk vannacht door de regen onbegaanbaar geworden. Dus een flinke omweg, hier en daar ook buiten de “officiële” paden om. Na het ontbijt instrueert Niek aan Mtweve hoe hij de van ons gekregen laptop zou kunnen gebruiken om contact te hebben met internet, maar of hij het allemaal begrijpt?

Het meerdaagse verblijf in Amani geeft nu eindelijk eens gelegenheid om het gebouwde samen met Vincent en Amos kritisch te bekijken en ze krijgen aanwijzingen om een aantal details aan te passen. Ook hebben we een uitgebreid gesprek met de directeur over het wel en wee van de school en de leerlingen, alsmede zijn visie op de toekomst. Hij verwacht (hoopt?) over twee jaar te promoveren tot een A-level  school, d.w.z. dat er ook een 5e en 6e leerjaar mag worden gestart. Vorig jaar stond de Mundindi SS op de 6e plaats van de 52 middelbare scholen in de regio, dus hij denkt een behoorlijke kans te maken.

Na de lunch gaan we, weer via de alternatieve route, nu nog verder van de begaanbare wegen, naar een hobby-project van Mtweve: een hydro centrale in een rivier bij een waterval. Hij is daar al ruim 2 jaar mee bezig en probeert financiële steun van ons te krijgen. Er is al een stuw gebouwd waarvandaan een kanaal naar een pijpleiding loopt. Daar vandaan gaat het water behoorlijk steil omlaag waar het met grote kracht een generator aandrijft die 220 Volt opwekt. Mtweve heeft zelfs een kookplaatje meegebracht waarop hij een pannetje water aan de kook hoopt te kunnen brengen, maar helaas, daarvoor is er nog onvoldoende capaciteit. Hij krijgt ons advies om een goed doortimmerd projectvoorstel te (laten) maken en dat via SHIPO in te dienen.

Terug bij het hotel blijkt de waterleiding inmiddels gerepareerd te zijn zodat we de wc weer door kunnen trekken (na eerst zelf de stortbak te hebben gerepareerd) en wastafel en douche kunnen gebruiken. Ik tref zelfs een laken aan op mijn bed en er zit een sloop om mijn kussen; wat een luxe!

Frs. Jordan en Chrisantus komen ons begroeten omdat eerstgenoemde tot zijn  grote spijt overmorgen niet in Lugarawa kan zijn om ons daar te ontvangen. Hij vertelt uitgebreid over de vakopleiding die zijn school verzorgt. Hij is ontzettend blij met het gereedschap dat onderweg is van Heiloo naar Lugarawa en zal ook mijn advies opvolgen om twee van de, bij het bisdom Njombe in opslag staande, instructie-vrachtwagenmotoren naar zijn school te krijgen.

Na het diner geven we de beloofde video voorstelling waarbij al onze tot nu toe gemaakte video’s op een grote muur worden geprojecteerd onder een steeds groeiende belangstelling. De hilariteit stijgt af en toe ten top als er een bepaald personage in beeld verschijnt. Met name Editha Mhaghama die telkens dansend op het scherm in beeld verschijnt, en vanavond ook als toeschouwer aanwezig is, krijgt flinke aandacht.

Om half twaalf is dit verslag bijgewerkt en de accu van de laptop bijna leeg. Dus snel naar bed, want morgen weer bijtijds op!

Dinsdag 18 februari.

Na een nacht vol onweer zijn weer heel vroeg op weg en gaan met Vincent over de lange route naar Mtweve om te ontbijten. De gewone weg is nog steeds onbegaanbaar. Het ontbijt duurt tergend lang, maar uiteindelijk kunnen we toch de brieven van het PCC aan de leerlingen hier uitdelen, en uitleggen wat de bedoeling is. Ook dat duurt een flinke tijd, maar het is wel heel leuk om hun reacties te zien op de werkstukken uit Nederland.

We zoeken vervolgens de locatie uit voor de nieuw te bouwen jongensslaapgebouwen en passen die ongeveer uit. Niek registreert intussen met zijn tablet de GPS coördinaten, zodat ik later thuis e.e.a. op papier kan zetten. In een gesprek met patron Michael, één van de leraren, blijkt dat hij geen idee heeft waar de gebouwen eigenlijk komen te staan en hoe ze er van binnen uitzien. We informeren hem ter plekken en bekijken ook samen een van meisjesslaapgebouwen van binnen. Hij lijkt er wel content mee te zijn.

De lunch werd weer genoten bij Mtweve in huis, waar we ook regelmatig een van de leraressen aantreffen die daar aan het schoonmaken is! Na het eten werden we door de voorzitter van het schoolcomité toegesproken en kregen we 2 flinke hanen aangeboden, deze keer tezamen met een heel rek eieren. De beesten verdwenen met samengebonden poten in de laadbak van onze auto.

Onderweg naar de uitgang werd nog even onze financiële steun gevraagd voor de aankoop van  cement, nodig voor het stucwerk van een nieuwe leraarswoning, die hard nodig is voor een paar nieuwe leraren die binnenkort aantreden.

Wonder boven wonder bleef het de hele dag droog en dus prettig weer om de 25 km. naar Lugarawa af te leggen. Daar had Vincent de St Johns Lodge voor ons gereserveerd. Gelukkig is er kennelijk een nieuwe manager want het lijkt schoner en beter dan bij ons bezoek van een paar jaar geleden. Ik heb voor het eerst tijdens deze reis een echte douche kunnen nemen. We zijn zo vroeg dat we zelfs gelegenheid hebben om in een van de prieeltjes in de tuin een lekker koud biertje kunnen nuttigen!

Het diner was heel gezellig (en lekker) op de pastorie met father Chrisantus, een pater arts, 2 Duitse medische stagiaires en de eerw. zuster Candida, hoofd van de apotheek.

Woensdag 19 februari.

Uitslapen is er nog steeds niet bij. De wekker gaat om 6:30 want we zouden om 7:15 met Chrisantus een rondleiding over het hele complex krijgen, maar Niek heeft dat gelukkig voor een deel uit zijn hoofd gepraat.

Na het prima ontbijt werden we meegetroond naar de  vocational school waar alle leerlingen natuurlijk keurig aangetreden stonden voor het welkomstwoordje van fr. Chrisantus. Vervolgens naar de werkplaatsen van de technische opleiding. Daar was niet veel te doen: een paar verlegen leerlingen waar nauwelijks een woord uit te krijgen was en een armoedige partij gereedschap. Met uitzondering van de machinale houtbewerkingsafdeling: daar troffen we een paar goed bruikbare machines aan. Verder ging het, naar het hospitaal waar zr. Candida ons, na een welkomstlied door haar leerling-laboranten, rondleidde. Het ziekenhuis was werkelijk heel compleet en ook druk in gebruik.

Ter afsluiting van ons bezoek werden we ontvangen in de aula met weer een mooi welkomstlied door zo’n 50 leerlingen van het 1e, 2e en 3e jaar. Ze werden toegesproken door fr. Chrisantus en Ton, met vertalingen door Vincent en mr. Alexander. Het grote probleem van een technische school is dat de leerlingen, die per jaar een schoolbijdrage moeten betalen van € 150,- voor lessen, kost en inwoning, na het 2e jaar vaak afhaken vanwege de naar Tanzaniaanse maatstaven zeer hoge kosten. Ze gaan liever aan het werk om geld te verdienen. Maar omdat ze geen gereedschap hebben en dat ook niet kunnen kopen, komt daar meestal niets van terecht.  Dus hebben we hen verteld dat het slimmer is om het 3e jaar wèl naar school te komen, zodat ze èchte vaklieden kunnen worden en ook nog aan het einde van de opleiding, tegelijk met hun certificaat een gratis set gereedschap krijgen om hun beroep te kunnen uitoefenen. Het leek goed over te komen en die gratis set gereedschap werd heel erg op prijs gesteld. Tot slot werd onder grote belangstelling op onze laptop de videofilm van 3 jaar geleden vertoond waarop sommige 3e jaars zichzelf herkenden. We werden nog een keer toegezongen en kregen alle drie, Vincent, Niek en Ton, een gevlochten tas en een fraaie lap stof.

Na het ophalen van de 2 hanen bij St. Johns Lodge werd de terugtocht aanvaard en zetten we zr. Candida, die een weeskind naar Dar es Salaam moest brengen en zover met ons was meegereden, af bij het diocees. Ik pinde nog even een pak van die vieze bankbiljetten en we gingen terug naar SHIPO om onze voorbereidingen te treffen voor het programma van morgen. Bij het uitladen van de laadbak bleek mijn rugzak op één van de hanen terecht te zijn gekomen die daardoor helaas nogal plat tevoorschijn kwam, maar desondanks nog tekenen van leven gaf.  Na sluitingstijd van kantoor bracht Vincent ons, en alle bagage, naar het Doszmeza hotel waar we nog 2 nachten zullen vertoeven. Er was bij het reserveren alleen nog één single room (€ 12,50) en één suite (€ 20,-) beschikbaar en Niek trof bij loting de laatste, maar stelde zijn extra kamer meteen beschikbaar als kantoorruimte voor Karibu-Tanzania. Hij maakt de blog t/m vandaag en Ton zijn uitgebreide reisverslag. We gaan niet naar de Kibenaclub omdat we best wel moe zijn en nog veel moeten voorbereiden voor morgen. Er wordt dus gewoon in het hotel gegeten.

Donderdag 20 februari.

Op weg naar Malombwe melden we ons even bij father Caro van het diocees Njombe. Na een speurtocht van meer dan 2 jaar zijn we namelijk eindelijk achter de verblijfplaats van de vrachtwagenmotoren gekomen. Deze instructiemotoren zijn afkomstig van het Kennemer College en zijn bedoeld voor het onderwijs aan automonteurs. Ze staan in opslag in een loods bij het bisdom omdat de technische school van Mfereke nog niet met het lesprogramma is begonnen. Omdat er in Lugarawa grote behoefte is aan dit lesmateriaal hebben we father Jordan daar geadviseerd contact te zoeken met het diocees Njombe om 2 van de motoren naar hun school te halen. Met Caro komen we overeen dat dit ook zal gaan gebeuren.

Vervolgens gaan we, beladen met cadeaus, naar Malombwe. Voor de school hebben we een nieuwe, in Nederland gekochte, Tanzaniaanse vlag samen met de Nederlandse driekleur. De laatste zal alleen op speciale dagen mogen wapperen en de eerste vervangt het danig versleten exemplaar. Ook hebben we een grote partij schoolboeken, waardoor er, samen met de reeds eerder gedoneerde boeken, nu voor de 4 belangrijkste vakken Swahili, Engels, rekenen en wetenschap, voor alle 7 klassen èn de kleuterschool, per 3 leerlingen een boek beschikbaar is. Dat de prestaties hierdoor stijgen is nu al te merken aan de schoolresultaten: van de 55 scholen in het gebied van de Christiaan Stiemerschool staat zij op de 12e plek! Voor de leerlingen die in de 2e klas (Standard 2) zitten hebben we een extra cadeautje. Zij zijn namelijk vorig jaar overgegaan omdat ze voldoende konden lezen en schrijven en daarom mogen ze een ballpoint uitzoeken. Het grootste deel van hun vorige klas is blijven zitten, waardoor de eerste klas nu zwaar is overbevolkt. Wel kregen alle leerlingen van Standard 1 en 2 een mooi oranje rugzakje, waarop we met viltstift hun naam hadden geschreven. Leerlingen in hogere klassen hebben die rugzakjes al in eerdere jaren ontvangen. Voor leraren en leden van het schoolcomité waren er afdrukken van foto’s die vorige jaar waren gemaakt. Ook deze keer hebben we van elke klas een groepsfoto gemaakt.

Het feestelijk uitzetten van de hoekpunten voor de keuken en de eetplaats viel letterlijk in het water. Dat kwam namelijk met bakken uit de lucht. Maar toch stond men er op dat dit onderdeel van het programma, gewapend met paraplu en in ijltempo, werd uitgevoerd. De precieze inmeting zal later door Vincent bij beter weer worden gedaan. Ook het aanwijzen van de grens van het schoolterrein door de schenker ervan, John Mgomba, vond onder de zelfde vochtige omstandigheden plaats. We renden achter de minstens 80-jarige man aan, die zo vlug mogelijk de verschillende hoekpunten van het terrein aanwees. Ze blijken herkenbaar te zijn aan forse sisalplanten. Nu kan het schoolterrein in tekening worden gebracht en een plan worden gemaakt om er bomen op aan te planten. We willen zo proberen om een bron van inkomen voor de school te creëren.

Na een lunch in het kantoortje van directeur Emanuel Kiwehle, gingen we naar een volgend terrein, dichter bij het dorp Malombwe. Daar heeft Karibu-Tanzania namelijk een paar jaar geleden van de dorpsgemeenschap een stuk grond gekregen. De regen was inmiddels gelukkig gestopt, dus de chairman en de Executive Officer van het dorp konden ons de hoekpunten tonen. Het gaat om een groot nogal stenig gebied rondom een heuveltje in het terrein met een fantastisch uitzicht over een vallei, maar of we er iets mee kunnen? Net als in Malombwe heeft Niek met zijn tablet de coördinaten bepaald, zodat we later in Nederland ook dit terrein in kaart kunnen brengen. Ook hier ontkwamen we niet aan, al weer, een kip die met samengebonden poten in onze achterbak verdween.

Terug in Njombe hebben we de koffers ingepakt en ‘s avonds bij Morten gegeten.

Vrijdag 21 februari.

Maria heeft onze bustickets geregeld. Dat heeft ze beter gedaan dan Frank op de heenreis. We gaan met de bus uit Songea, die om 9:00 in Njombe stopt. Het is een nieuwe maatschappij, New Force, opgericht door een ondernemende Chinees. De bus is naar Tanzaniaanse begrippen erg luxe en de reis verloopt dan ook een stuk beter. Minpuntje is alleen dat er gedurende de 12 uur durende reis slechts één sanitaire tussenstop is!

In Ubungo, het busstation van Dar es Salaam, was de chaos groter dan gebruikelijk. Door wegwerkzaamheden in combinatie met het spitsverkeer kon onze taxichauffeur het station niet bereiken. Hij had telefonisch een kruier gecharterd die ons oppikte en naar een ontmoetingspunt bracht waar we op hem zouden wachten. Dit duurde echter zo lang dat Ton na die lange reis toch dringend een bezoekje aan een toilet wilde brengen. Gelukkig kon dat in een nabijgelegen moskee, maar ja dan moesten wel, voor en na, de voeten worden gewassen. Met dank aan Allah konden we daarna verder op zoek naar Frank die verderop in het verkeer vast stond. Na het inladen van de koffers hebben we daar nog ruim een half uur vast gestaan, maar uiteindelijk konden we toch de hoofdweg naar het vliegveld opdraaien. Daar hadden we nog een half uurtje om iets te bestellen in het restaurant dat om 22:00 uur sluit. Ruim 6 uur later was de take off van ons Turkish Airline toestel voor Istanbul. Prima vlucht met mooi zicht op het Afrikaanse land diep onder ons. In het ochtendgloren volgden we de Nijl en waren bijvoorbeeld de piramiden van Aboe Simbel heel mooi te zien.

In Istanbul moest 4 uur worden gewacht op het toestel dat ons 3 uur later op Schiphol afzette. Daar stonden Ans en Sonja ons op te wachten, samen met kinderen en kleinkinderen van Niek.

Nabeschouwing.

Het was deze keer een kort, maar effectief bezoek aan Tanzania. We hebben de tijd daar heel nuttig besteed en alle lopende projecten kunnen bezoeken en weer goede afspraken gemaakt. En nu maar hopen dat die ook worden nagekomen, want het blijft tenslotte Afrika!

Keer op keer
Dutch Design Office
PCC Alkmaar
ncdo
Kroon Olie
Wilde Ganzen
Rotary Clubs
Eriks
Genap
Online Stempels
YouBeDo