Vooraf:

Aanvankelijk zou ik samen met Ans op 16 oktober voor vier weken afreizen naar Tanzania. Ze had daarvoor weer een bijzondere route uitgevonden: eerst naar Brussel en van daar met de TGV naar Schiphol en dan per KLM naar Dar es Salaam: ruim € 350 goedkoper dan zonder de omweg via Brussel! Maar helaas hebben we moeten annuleren in verband met medische problemen bij Ans. Omdat het regenseizoen in Njombe in aantocht is hebben we er uiteindelijk later toch voor gekozen om de reis door te laten gaan, maar dan zonder Ans en van kortere duur. Ik vlieg daarom nu op 26 oktober met Turkish Airlines via Istanbul. Toevallig moet Walter voor een workshop ook naar SHIPO; we kunnen  dus mooi samen reizen.

Vrijdag, 26 oktober.

Om 07:45 thuis afscheid genomen van Ans; zij gaat naar het MCA voor een echo met de hoop dat er een oorzaak gevonden kan worden over de voortdurend bij vlagen opkomende misselijkheid en pijn in de maagstreek. Een kwartiertje later staat mijn particuliere Schipholtaxi (Gerard) voor de deur om mij naar Schiphol te brengen. De twee maximaal beladen koffers worden daar zonder problemen  aanvaard en verdwijnen over de bagageband richting Dar es Salaam.

Ik ontmoet Walter bij de gate. We wachten samen tot boarding time. We zitten naast elkaar en hebben voldoende ruimte in de Boeing 737 en hebben een rustige vlucht naar Istanbul. Mooi uitzicht bij aankomst waar we bijna een heel rondje vliegen boven de stad en de Bosporus, beiden badend in een fraai herfstzonnetje.

Mijn telefoon blijkt te (Nederland houdt van) Simpel om met Ans te bellen, maar via een SMSje lukt het toch om contact te maken. De arts (i.o.) die de echo maakte heeft iets onregelmatigs gezien bij de gal, dus nu begint het spannende wachten tot de afspraak bij de MDL specialist op 8 november. Mogelijk kan dat consult via de huisarts worden vervroegd? Ans gaat er aan werken.

Intussen krijgt Walter een mailtje van Morten: zijn moeder is plotseling ernstig ziek geworden en moet met spoed worden geopereerd. Dat is niet zonder levensgevaar, dus hij moet halsoverkop naar Denemarken afreizen. Zondag gaat hij met de bus naar Dar es Salaam, dus de enige kans om hem te spreken is dat ik tòch zaterdag de bus pak naar Njombe. Walter regelt via taxichauffeur Frank in Dar es Salaam dat mijn buskaartje, dat al was gekocht, wordt omgeruild. Ik zal dus na aankomst op de luchthaven toch rechtstreeks naar het busstation gaan en geen dagje in Dar es Salaam pauzeren.

We vertrekken om 19:10 uit Istanbul (weer dat mooie zicht op Bosporus, hangbrug en stad) en hebben allebei drie stoelen tot onze beschikking in de bijna nieuwe Boeing 737!

Zaterdag, 27 oktober.

In Dar, dankzij mijn vooraf ingevulde formulieren, als een van de eersten de immigration controle gepasseerd en, ook zonder problemen over de 2 extra in mijn bagage aanwezige laptops, door de douane naar buiten. Dat Frank er nog niet was vormde geen probleem want Walter had nog een hele tijd werk om navraag te doen naar zijn, bij de vorige reis, zoekgeraakte bagage. Dat leverde helaas geen resultaat, dus die koffers kan hij wel als verloren beschouwen. Frank bracht ons naar het Florida Inn hotel, waar Walter zijn intrek nam en Frank en ik in de lobby een paar uurtjes wachtten tot het tijd was om naar Ubungu, het busstation te gaan. Vanwege het vroege uur waren er nog geen files. Dat was maar goed ook, want op het busstation was het nog een heel gezoek naar de bus van Sumry High Class. Die bleek uiteindelijk lang niet volledig bezet; ik had dus 2 zitplaatsen tot mijn beschikking, lekker voorin. Om 06:10 wist de chauffeur zijn bus al uit het gekrioel te bevrijden en konden we op weg voor de 800 km. naar Njombe. Het zou een reis met veel tegenslagen worden: files en heel veel controles door allerlei geüniformeerde overheidsdienaars. In het Mikumi park was helaas niet veel te zien: één aap op de weg en één giraf vlak er langs, net als een kudde zebra’s en een omgekieperde, volledig uitgebrande bus. In de Udzungwa bergen was er de gebruikelijke vertraging door de ontelbare vracht- en tankauto’s, die stapvoets aan het klimmen of dalen waren, of langs de smalle weg geparkeerd stonden om de motor af te laten koelen of echte pech hadden. Een honderdtal meters voordat zich zo’n obstakel voordoet wordt je gelukkig gewaarschuwd door de Afrikaanse gevarendriehoek: een paar flinke vers afgehakte boomtakken liggen op het wegdek. Als de bladeren van die takken er verdord uitzien, is dat een teken dat de pech hoogstwaarschijnlijk inmiddels is verholpen en de weg weer vrij is. Na het traject door de bergen is er een flink stuk van de weg aanmerkelijk  verbreed. Met chinees geld, in verband met het verbeteren van de bereikbaarheid van het Livingstone gebergte, waar de Chinezen mijnbouw aan het ontwikkelen zijn. De behaalde tijdwinst wordt verderop echter ruimschoots teniet gedaan door de daar nog in uitvoering zijnde wegwerkzaamheden; over kilometerslange trajecten is eenrichtingsverkeer. Je staat dan rustig 3 kwartier te wachten tot er geen tegenliggers meer zijn en dan wordt er onder begeleiding van een driewielig, knipperlichtend voertuigje weer een paar kilometer afgelegd. Maar niemand moppert. Zelfs niet als vele tientallen autobussen en vrachtwagens bij één van de vele weegbruggen de volledige wegbreedte in beslag hebben genomen om als eerste op die brug te geraken. Een dik half uur later waren we er toch doorheen en zagen al het tegenliggend verkeer geduldig staan te wachten tot hun weghelft weer vrij zou komen. In tegenstelling tot vorige busreizen waren er dit keer zelfs 4 in plaats van 2 sanitaire stops: een hele verbetering! Nadat we nog ergens in een stadje om voor mij onduidelijke redenen  bijna een uur hebben staan te wachten , werden we voorbij Iringa getrakteerd op de eerste regenbui van het nieuwe  regenseizoen, maar een uurtje later klaarde het gelukkig weer op. Eén van de vijf (!) busconducteurs kwam mij vragen of ik in Njombe bij het HM hotel afgezet wilde worden i.p.v. bij het busstation. Omdat ik dacht dat daar voor mij was gereserveerd, was dat natuurlijk een prima voorstel totdat, eenmaal in Njombe, bleek dat hij niet wist waar precies dat hotel stond. Ondanks de hulp van meerdere passagiers werd het HM hotel niet gesignaleerd en na de stop op het busstation heb ik me, een paar kilometer verder, maar tegenover SHIPO, bij het Agreement Hotel, laten afzetten. Daar bleek dus geen reservering te zijn en er was ook geen kamer beschikbaar. Ik liet de bagage daar even achter en deed navraag bij Morten en Louise, die vlakbij, in het huis van Walter en Ester wonen. Het bleek dat ik bij het RM hotel hadden moeten zijn en dat Morten al twee uur op het busstation op mij stond te wachten! Ik werd gelukkig, na mijn reis van ruim 34 uur, gastvrij door hen ontvangen en na het eten haalden we mijn bagage op bij de receptie van het hotel. Na een briefing over het programma voor de komende week, ging Morten verder met het inpakken van zijn bagage voor de plotseling reis naar zijn moede.r Als alles daar goed afloopt is hij de week er na weer terug en beschikbaar voor alle noten die ik op mijn zang heb staan. In mijn “eigen” kamer in het huis van Ester en Walter werd een matras op de grond gelegd en om 23:00 uur kon ik onder de wol.

Zondag 28 oktober.

Om een uur of 5 heb ik vaag het vertrek van Morten gehoord, maar verder prima geslapen. Onder en na het ontbijt verder kennis gemaakt met Louise en haar kinderen van 4, 6 en 9 jaar oud. Zij geeft les op de internationale school die, naast haar eigen kinderen, nog 6 (!) andere leerlingen heeft. Na het ontbijt bracht ze mij naar het hotel, waar ik mij intrek kon nemen in de Kilmanjaro-suite: zitkamer, slaapkamer en twee badkamers. Alles is splinternieuw: het plastic zit nog om de zittingen van mijn bankstel. Na het uitpakken van de koffers dit verslag gemaakt om morgen vanuit SHIPO te kunnen verzenden. In het hotel is helaas (nog?) geen Wifi.

’s Middags kwam Walter opdagen. Hij had een vlotte reis gehad. Hij had Oygen + oudste zoon ook mee. Nog even naar de stad om telefoonkaartjes te halen. Mijn Tanzaniaanse nummer was geblokkeerd, dus heb ik nu een nieuw: +255757694330. Na het diner samen naar Louise om de studieboeken die Walter voor haar mee had af te geven. Terug in het hotel geprobeerd om de dongel die Walter in Dar es Salaam voor mij had gekocht, geïnstalleerd te krijgen. Dat lukte helaas niet, dus we moeten morgen terug naar de telefoonwinkel om de registratie daarvan in orde te maken. Al met al ging Walter pas na middernacht naar zijn eigen kamer, mij achterlatend met 2 opengemaakte GSM’s waar dus niet de juiste tijd meer op stond. De laptop gaf wel een tijd, maar met de mededeling dat vannacht om 03:00 de klok een uur was teruggezet. Op goed geluk dus maar een wekker ingesteld, want we moeten morgen om 07:30 op kantoor zijn!

Maandag 29 oktober 2012.

Goed, maar kort, geslapen. Door al dat gedoe met de tijdinstellingen zat ik wel als eerste gast om 06:00 al aan de ontbijttafel. Dat was van één kant wel prettig, want later kwamen de andere 15 mzungu hotelgasten tegelijk binnen, terwijl ik al lekker aan mijn spanish omelet zat werden zij één voor één op Afrikaans tempo bediend.

We waren zodoende ook lekker bijtijds op kantoor. Wel lastig trouwens dat hotel zo’n eind verwijderd van SHIPO. Het blijkt dat de hoofdweg flink wordt aangepakt en verbreed. Nu Njombe als nieuwe Region is afgesplitst van de Region Iringa, wordt er een heel nieuw centrum gebouwd, compleet met busstation; nog voorbij VIZIWI, dus dat wordt een goudmijntje voor de plaatselijke bus- en taxidrivers!

Het was een fijn weerzien met alle medewerkers op het kantoor  van SHIPO. Ik kon mij installeren in hetzelfde vertrek als voorheen en was al snel weer aan het werk. Het programma voor de komende twee weken, dat ik mee had genomen, diende op vele plaatsen te worden bijgewerkt. Daartoe kwam iedereen die betrokken was bij de projecten van Karibu-Tanzania even langs voor overleg. Aan het eind van de middag, toen ik het laatste overleg praktisch had afgerond kwam Rudia melden dat er telefoon voor mij was. Dat bleek Tom de Veer te zijn, die vroeg of ik Rick wilde bellen; het ging namelijk in Nederland niet goed met Ans. Ik kreeg Rick snel te pakken en hoorde dat Ans met spoed was opgenomen in het MCA met een tumor in de alvleesklier. Het zag er naar uit dat ik maar het beste zo snel mogelijk naar huis kon komen! Hij had bij een reisbureau al 2 mogelijke vluchten in optie genomen: morgen om 09:15 of om 23:45. De eerste mogelijkheid zou krap zijn: als ik nu onmiddellijk met een taxi naar Dar es Salaam zou reizen zou dat theoretisch mogelijk moeten zijn. Dus in grote paniek mijn kantoor ontruimd en alles wat in Tanzania kon blijven in mijn kast in het magazijn gedeponeerd. Samen met Vincent naar mijn hotelkamer om ook daar de Karibu-Tanzaniaspullen uit te zoeken zodat hij die eveneens in die kast kon opbergen. Om 19:00 uur vertrokken we met een volle tank richting Dar es Salaam. De chauffeur sprak helaas geen woord Engels zodat elke conversatie totaal onmogelijk was. Ook bleek hij veel trager te rijden dan gedacht, wat misschien ook wel kwam omdat het donker was. Er rijden namelijk heel wat vrachtwagens met slechte verlichting; soms maar met één koplamp en een enkeling zelfs helemaal zonder.

Dinsdag 30 oktober 2012.

Om een uur of één reden we door het Migumi wildpark. De ogen van vele honderden hertjes zorgden langs de weg voor ontelbare flonkerende lichtjes. Tegen 3:00 bereikten we  Morogoro waar de chauffeur wilde tanken, maar alle 8 tankstations in en om die stad waren gesloten. Ook alle stations die we verderop nog zagen bleken dicht te zijn, zodat het nog spannend werd of we de luchthaven wel zouden halen. Die spanning liep nog op toen bleek dat de chauffeur in Dar es Salaam de weg naar de luchthaven niet goed wist te vinden. Zo’n 15 km. voor de stad maakte hij zich namelijk los uit de traag in het spitsuur voortkruipende file, om ergens de weg te gaan vragen. Een stukje verder charterde hij uiteindelijk een motortaxi die ons de weg wees naar een pompstation waar hij nog net op tijd zijn bijna lege tank kon laten vullen. De motortaxi ging ons gelukkig ook nog voor naar het vliegveld, dat ook weer zo’n 15 km. buiten de stad ligt. We arriveerden daar, na een heel enerverende  rit, amper 5 minuten voor “boardingtime” van de British Airways vlucht naar Londen. Daar had ik 2½ uur overstaptijd voor de vlucht naar Schiphol, waar Gerard en Lida klaar stonden om mij naar het MCA in Alkmaar te brengen.

Deze reis eindigt zo, vijf dagen na vertrek, op een wel heel plotselinge en heftige manier!

Genap
Online Stempels
YouBeDo
Keer op keer
Dutch Design Office
PCC Alkmaar
ncdo
Kroon Olie
Wilde Ganzen
Rotary Clubs
Eriks