Verslag van onze vijfde reis naar Tanzania

Zaterdag 26 februari.

Deze reis is ”extra” i.v.m. het werk dat in november is blijven liggen door het vertraagde afleveren van de container en om de schade op te nemen van de uit de stelling gevallen 83 naaimachines.

Ans heeft deze keer gekozen voor Egyptair: ongeveer dezelfde prijs als “normaal” met de KLM : Düsseldorf-Schiphol-Nairobi-Zanzibar-Dar es Salaam! Egyptair vliegt via Cairo. Ellen en Geert brachten ons naar Schiphol. Via Volendam om daar bij Vobis een last-minute bestelling van Rik Haanen op e halen: een switch die bij SHIPO een door blikseminslag gesneuveld exemplaar moet vervangen.

Egyptair begon matig door een vertraging van een uur maar maakte dat in Cairo weer goed door ondanks de korte overstaptijd toch op tijd op te stijgen voor het tweede deel van de reis.

Zondag 27 februari.

Om 05:00 uur landden we volgens schema in een drukkend warm Dar es Salaam. Ondanks grote drukte waren we als één van de eersten door de visumprocedure heen; à raison van $ 100 mochten we Tanzania in. Frank was er nog niet, want pas besteld voor 06:30, maar hij was keurig op tijd om ons naar het Golden Tulip hotel te brengen. Daar waren we natuurlijk veel te vroeg om onze gereserveerde kamer te betrekken, dachten we, maar dat bleek toch geen probleem. De natte koffer van Ans gedeeltelijk uitgepakt en in het restaurant ontbeten. Vervolgens zwemspullen gepakt en bij het zwembad geïnstalleerd. Heerlijk relaxte warme dag. Ondanks dat we zoveel mogelijk in de schaduw bleven bleken we ’s avonds behoorlijk verbrand.

Maandag 28 februari.

Om 4 uur ging de wekker, want het ontbijt was geregeld voor 04:30 en Frank zou ons om 5 uur oppikken voor de rit naar het busstation. Hij had de tickets gisteren al voor ons gehaald. Vertrek bus al binnen 15 minuten na de officiële vertrektijd, dus behoorlijk op tijd, gezien de normaliter onbeschrijfelijke drukte ter plaatse; honderden bussen op een afgesloten terrein die allemaal als eerste willen vertrekken. Frank was er zowaar in geslaagd om ons met de auto helemaal tot bij onze bus te wringen. De Sumry-chauffeur van dezelfde bus waarmee Rients en Ton in november hadden gereisd, liet aanvankelijk het gaspedaal niet onberoerd, maar in de loop van de middag temperde hij toch wel iets, waarschijnlijk omdat het wegdek slechter werd, getuige de cardanas die steeds harder begon te rammelen en bovendien roken we de remschijven af en toe zeer indringend.

Na de 2e stop kon Ton de bus nog net belemmeren om zonder Ans weg te rijden, die nog rustig binnen haar heerlijk geparfumeerde mok koffie zat te drinken.

Verderop werden we af en toe nog verrast door een paar forse regenbuien die gelukkig niet al te lang duurden, want de ruitenwissers van de bus werkten helaas niet. Al met al waren we heel behoorlijk op tijd in Njombe, waar Rik en Benjamin ons stonden op te wachten bij het busstation. Bij ARM was kamer 2 voor ons gereserveerd, dus we konden ons snel evebn installeren en vervolgens bij Rik en Dinie de verjaardag van Ester vieren. Gezellig met z’n vijven bijgepraat en gegeten. Min of meer bekaf terug naar ons hotel en snel onder de wol.

Dinsdag 1 maart.

Weer een hartelijk welkom bij SHIPO en het voor ons gereserveerde kantoorvertrek in gebruik genomen. Onze eerste klus was voor Ans het maken van nieuwe kussens voor het armetierige bankstel dat wel heel erg de aandacht trekt zo direct bij het binnenkomen van de hal en voor Ton het plaatsen van een schoolbord in de training hal. Wegens het gebrek aan stof en  gereedschap ging dat echter niet al te vlot. Na een uitgebreide zoektocht in de stad slaagden Dinie en Ans er tenslotte in om voldoende geschikte lappen in te slaan en Ton liep vast bij het organiseren van geschikt boormateriaal. Voor morgen was een bezoek aan Mundindi gepland, dus ter besparing van reiskosten hebben we ons maar aangesloten bij Eliud en Chris, die daarom vanmiddag al om 3 uur zouden vertrekken. Dat werd echter 4 uur omdat we nog op “even een paar zakken spijkers op moesten halen in de ijzerwinkel. De tocht ging via de in aanbouw zijnde dispensary in Ihalula. Een omweg dus, en via erbarmelijke wegen. Aankomst in Lugarawa in het donker om 20:00 uur in een redelijk guesthouse waar we na onze bestelling slechts 2 uur hoefden te wachten op onze maaltijd. De waterleiding was wel aanwezig, maar niet in functie, daarom kwam een aardige juffrouw een grote emmer koud water brengen, om de wc mee door te spoelen en onszelf in de duistere badkamer mee te wassen. Eventueel zou ze op bestelling ook wel een beetje warm water kunnen brengen, maar daar zagen we maar van af.

Woensdag 2 maart.

De wekker ging deze keer om 06:30 want we hadden een uitgebreid programma voor vandaag. In Amani stond toevallig de truck waarmee Chris vandaag een vracht hout op moest halen in Njelela, dus we namen afscheid van hem en gingen met Eliud verder naar de Mundindi Secondary School in Amani. Ook daar weer een hartelijk welkom door de directeur, John Mtweve. Maar ook Benjamin, onze student was present! Het was zijn eerste dag als leraar op deze school. Hij gebruikt zijn vakantieperiode om de MSS een beetje door het docententekort heen te helpen. Na het uitwisselen van de laatste gegevens over de school en de Nederlandse sollicitant die een jaartje Engels zou willen geven, begonnen met het maken van video-opnamen voor het PCC in Nederland. De eerste les van Benjamin voor een deel bijgewoond. Hij deed het heel goed voor de verzamelde Form IV a en b (ruim 70 leerlingen in één lokaal). Terwijl Ton de video-opnamen maakte kon Ans 4 andere klassen bezoeken: nergens een leraar te bekennen, maar toch werd er min of meer gewerkt. Dat veranderde echter meteen na binnenkomst van zo’n mzungu met fototoestel. Het ijs brak snel toen ze de gemaakte foto’s meteen zelf konden zien: grote hilariteit!

Toen werd het tijd voor de (mierzoete!) thee met pannenkoek en een ei bij de headmaster thuis. Daarna de vergadering met de dorpsbestuurders, de bouwcommissie, de headmaster, SHIPO en de donor Karibu-Tanzania. Het ging hoofdzakelijk over het gebrek aan samenwerking bij de bouw. Onlangs was bijvoorbeeld de metselaar van SHIPO weer vertrokken omdat er te weinig bouwvakkers uit de dorpen kwamen helpen. De coördinatie tussen bouwers en SHIPO liep niet zoals gewenst en behoefde duidelijk verbetering. Na langdradig overleg werd beterschap beloofd: per slot van rekening wilde men toch liever niet het donorschap van het PCC en Wilde Ganzen verliezen!

Na inspectie van de bouw, die dus niet erg was opgeschoten, een paar foto’s gemaakt van een kleine 80 leerlingen, verzameld voor de dormitory, onder het spandoek van de Wilde Ganzen dat we daar even tevoren hadden opgehangen.

Voor de videofilm voor het PCC vervolgens een opname gemaakt van een paar leerlingen uit Form IV die zogenaamd na de les naar hun huis in het 3 km. verderop gelegen dorp Amani liepen. De “movie stars” waren: Bahati Mlelwa, Anti Kyando, Abel Nathan, Roida Luoga, John Luoga en Richard Komba.

Na terugkomst was ook de truck met hout voor de dormitory gearriveerd en konden we aan de lunch, natuurlijk weer kip en rijst! Na het uitladen van de truck konden we om 16:00 uur vertrekken voor de terugreis, maar niet voordat de headmaster Ton nog een fraaie kip in de armen duwde. De poten waren zorgvuldig samengebonden, zodat chauffeur Remy hem gemakkelijk in de laadbak kon gooien! Na diverse tussenstops om her en der wat privé boodschapjes te doen kwamen we uiteindelijk na ruim 4½ uur geradbraakt en doodmoe in Njombe terug. Na afscheid nemen van Ester, die morgen via Arusha terugreist naar Nederland, en koffie, een hapje eten en een wijntje van Dinie, doken we uitgeteld ons bed bij het ARM hotel in.

 Donderdag 3 maart.

Slow start vanwege de vermoeienissen van gisteren. Ans begon aan de kussens en Ton aan de verbetering van het ventilatiesysteem. Voor allebei problematisch om de geschikte gereedschappen en materialen te verkrijgen: de wet van Murphy is hier wel uitermate van toepassing: aan het eind van de dag was er tot grote ergernis van Ans nog niet één kussen klaar en had Ton alleen maar een ventilator in een afvoerbuis gemonteerd. Dat laatste kwam overigens ook door een tussentijdse, uitgebreide voorbereiding met Oygen en Rik m.b.t. de werkzaamheden voor rest van ons verblijf bij SHIPO.

Ook bleek dat de schade aan de gevallen naaimachines heel erg meevalt. De deskundige van Nazareth schijnt ze allemaal gecontroleerd te hebben en slechts één defect heeft geconstateerd! Wel vragen we ons af hoe serieus hij gekeken heeft, maar besloten werd om het maar zo te laten. Mocht er later toch een mankement naar voren komen dan is hij wel in staat om dat zelf op te lossen, want hij lijkt er wel verstand van te hebben.

 Vrijdag 4 maart.

Vandaag de installatie van het grote schoolbord met betonnen contragewicht afgemaakt en ook het ventilatiesysteem voor de toiletten  is nu helemaal werkend. Ans weer verder met de kussens voor het bankstel in de centrale hal, er zijn er nu 3 klaar.

Zaterdag 5 maart.

Met de in Nederland van Nebest geleende Schmidthamer de 44 interlocking bricks, die Ton een paar jaar geleden met verschillende mortelsamenstellingen heeft gemaakt, op hardheid getest. Het gebruik van meer cement in de mortel blijkt inderdaad een iets harder eindresultaat op te leveren, maar het verschil is niet spectaculair. Bij een mengverhouding van 1:6 (cement:aarde) kunnen dus met dezelfde hoeveelheid dure cement 2 keer zoveel stenen gemaakt worden als met een verhouding van 1:3. Met andere woorden, voor dezelfde kostprijs kun je 2x zoveel muur bouwen; immers de aarde kost niets en het arbeidsloon is te verwaarlozen.

In de loop van de middag ging Ans met een taxi naar het centrum van Njombe. Dat gaat erg eenvoudig, lopend langs de weg een toeterende auto aanhouden en voor 500 sh. (0,25 eurocent) kan je mee! Al vrij snel begon het te stortregenen, dus eerst maar een paraplu gekocht. Ook goed betaalbaar, omgerekend 1,75 €. Vervolgens op zoek naar een flesje wijn, dat viel nog niet mee. Uiteindelijk wel gevonden maar dat is dan wel weer behoorlijk prijzig € 7,50. Weer terug met taxi want het bleef maar regenen en dan is er weinig aan in de “stad” Eén grote modderzooi! Het regent trouwens bijna iedere middag wel een poosje, en dan flink hard! ’s Avonds erg gezellig gekletst en gegeten bij Rik en Dinie. Wat een leuk, enthousiast stel!

Zondag 6 maart.

Vanmiddag hebben we een afspraak bij father Chaula in het Nazareth Education Centre over het naaimachineproject. Normaliter drinken we dan in zijn kantoor(tje) thee met een pannenkoekje en een gebakken sneetje brood erbij, maar vandaag ontaardde het in een kompleet feest. Na de thee werd  eerst het hele complex bezichtigd, de kantine, de slaapgebouwen, de leslokalen, de groentetuin de tilapiakweekvijver, de weverij, de computerruimte die nu als opslagruimte dient voor de naaimachines die Nazareth van Karibu-Tanzania heeft gekregen om uit te delen aan de cursisten die de 3-jarige opleiding met succes zullen afronden.

Omdat we hoorden dat de bisschop in hoogsteigen persoon op het terrein rond zou lopen werd die tussendoor ook even opgespoord, mede omdat we toch al een afspraak met hem wilden maken. We troffen hem met zijn adjudant aan in de nieuwbouw: een gigantisch gebouw dat achter op het terrein al sinds mensenheugenis in aanbouw is. Toen Ton hier voor het eerst kwam, in 2005, waren ze met de 1e of 2e verdiepingsvloer bezig en nu was het dak van de 4e verdieping “al” klaar. Na een korte kennismaking konden we een afspraak maken voor aanstaande dinsdag.

Bij de leslokalen stonden de 49 leerlingen van de naaiopleiding intussen keurig in het gelid heel geduldig op ons te wachten. Bij onze aankomst op de binnenplaats werden we met uitgebreid gezang en dans ontvangen. En dat werd even later in de grote feestzaal nog een keer herhaald: traditionele dansen met welkomst- en dankgezangen onder begeleiding van een paar drummers. Het bleek dat we deel gingen nemen aan een uitgebreid diner, speciaal voor ons bezoek georganiseerd. Naast father Chaula was ook Oygen van SHIPO aanwezig, de complete staf van de school (directeur en 6 leraren) en alle meisjes van de naaiafdeling. Na de vele toespraken, het diner, en een vragenronde waarbij de kinderen, geheel buiten de verwachting, uitgebreid van de gelegenheid gebruikt maakten om van alles over Nederland aan de weet te komen, werden we nogmaals toegezongen en volgde de aanbieding van enkele geschenken. Voor Ans twee leuke gevlochten handtassen en twee geweven tafelkleden met het verzoek om één  stel mee te nemen naar Holland voor Anneke Kootstra, als dank voor al het werk aan de naaimachines door haar man Rients. Vervolgens kwam er nog een mooi Afrikaans overhemd voor Ton tevoorschijn dat natuurlijk gepast en geshowd diende te worden, net als een kleed voor Ans van dezelfde stof. Om een uur of 10 werden we tenslotte, tevreden en voldaan, door Oygen keurig bij ons hotel afgezet.

 Maandag 7 maart.

Deze morgen gaan we met Laban naar Itulahumba om de gebruikers van een touwpomp te interviewen. Ongeveer 20 km. asfaltweg richting Makambako en dan 7 km een zij”weg” in. De touwpomp is binnen het Tazamo project gerealiseerd en is de enige in het dorp. Zeer tot verdriet van de dorpelingen, maar ja, het Tazamo project was afgelopen en de Nederlandse overheid heeft de subsidiekraan naar Connect International dichtgedraaid. Maar misschien kunnen we hier een Nederlandse  Rotaryclub voor opwarmen?

De touwpomp vult hier een betonnen silo waar omwonenden water kunnen halen en van waaruit de aangrenzende maïsvelden kunnen worden bevloeid. Adda, een onderhuurder in het SHIPO office en een in landbouw gespecialiseerde NGO, begeleidt hier de dorpelingen bij het verbeteren van landbouwtechnieken. We zien bordjes die verschillende proefvlakken markeren. In elk vak wordt een bepaalde teelttechniek gevolgd; met kunstmest (duur en minder veilig) met natuurmest of met compost die bovengronds of in een kuil wordt gevormd.

Op de terugweg pogen we bustickets voor a.s. vrijdag te kopen maar dat mislukt om onduidelijke redenen: straks toch maar via Maria proberen. Ook leggen we nog even aan bij de privé business van Laban: hij is, als voormalig loodgieter,  met 3 medewerkers

een bedrijfje aan het opstarten dat touwpompen gaat verkopen, inclusief de benodigde onderdelen. Zij kunnen ook het maken van het boorgat organiseren en aanverwant installatiewerk verzorgen. Naast zijn bedrijfje staat ook een werkende touwpomp, op een gegraven put van 15 meter diep. Het water dat kan worden opgepompt is mooi helder en wordt verkocht voor 50 Tsh (€ 0,025) per emmer.

Terug bij SHIPO heeft Ans nog even het eerste zitkussen bekleed voor een van de banken in de hal; maar wat bleek: de 8 door Maria nieuw aangeschafte kussens waren veel te groot, die kunnen dus terug naar de verkoper en Ans gebruikt gewoon de oude, slappe exemplaren.

Maar, wat toch wel behoorlijk frustrerend is: er blijken ook kompleet nieuwe banken te zijn besteld. Die komen volgende week!! Dus Ans zou nu kussens aan het bekleden zijn voor banken die straks worden ingeruild.

Ton heeft intussen de chaos op het podium in de grote zaal gereorganiseerd, zodat het communiebankhek dat hij aan Father Chaula wil geven bereikbaar werd. Chaula kwam daar even later met 2  medewerkers bij helpen en koos uiteindelijk voor het bronzen crucifix, dat ook in de aanbieding van Karibu-Tanzania was. Het smeedijzeren hek, met de afbeelding van een pelikaan tussen de letters Alfa en Omega, zullen we morgen aan de bisschop aanbieden als dank voor zijn hulp bij het invoeren van de container.

Dinsdag 8 maart.

Father Chaula wil ons graag the Polytechnical School van het bisdom laten zien. Daarom haalt hij ons om 08:30 op (wat natuurlijk ruim 9:00 wordt) om naar zijn vestiging Nazareth te gaan. Daar was ook de bisschop, Mgr. Alfred Maluma, aanwezig zodat wij hem het communiebankhek dat we in de container hadden meegenomen, konden geven. Hij was er erg blij mee en gaat het mogelijk gebruiken in een van de nieuwe kerken die hier nog wel gebouwd worden. Nadat we ook de voorraad naaimachines uit Holland hadden bekeken reden we naar de school. De bisschop nam ons mee in zijn mooie 4WD, Chaula moest in zijn eigen auto achter ons aan rijden. De school is in aanbouw; enkele gebouwen zijn klaar en zien er heel fraai uit. In één ervan is de computerklas ondergebracht: een grote server en een stuk of 30 à 40 beeldschermen. Gebouwen voor de carpentry en masonry zijn klaar en de werkplaats is voorzien van een indrukwekkende batterij houtbewerkingmachines, maar cursisten zijn er nog niet. Evenmin als voor de loodgieteropleiding: dat gebouw is in de afbouwfase. Het bisdom gaat hier beroepsopleidingen geven aan schoolverlaters, maar ook aan volwassenen die alsnog een vak willen leren.

Onderweg naar de voorraadtank van het gravity watersysteem stuitten we nog op een zeer ingenieuze konijnenval: een soort strik aan een omlaaggespannen bamboestok. Het ongelukkige konijn dat daar z’n kop in steekt zou omhoogzwiepen en daar blijven hangen tot dat de vallenzetter hem zou komen “bevrijden”!

Vervolgens nam de Mgr. ons me naar zijn bisschoppelijk paleis, dat er heel wat eenvoudiger uitziet als dat van onze bisschoppen in Holland. We kregen een lichte lunch aangeboden en hadden een onderhoudend gesprek over van alles. Omdat Fr. Chaula niet was te traceren bracht de bisschop ons weer netjes terug naar SHIPO waar wij hem natuurlijk ook introduceerden en met gepaste trots het SHIPO building showden. Hij vond het zo geslaagd dat hij er wel een kopie van wilde laten maken voor het bisdom: als dat maar weer geen extra werk gaat opleveren! De rest van de dag deed Ton wat kantoorwerk en Ans maakte het 5e en voorlaatste kussen, regelmatig onderbroken door het uitvallen van de stroom, veroorzaakt door het hevige noodweer dat hier vrijwel elke namiddag losbarst.

 Woensdag 9 maart.

Vandaag allerlei laatste kleine klusjes op kantoor gedaan en spullen bij elkaar gezocht voor ons bezoek aan Malombwe morgen. Het 6e en laatste kussen is (gelukkig!) klaar; de bank met de nieuwe kussens valt nu wel een beetje uit de toon, naast die anderen.

Tussendoor hebben we even een bezoekje gebracht aan mama Helena, gelukkig was haar dochter er ook, zodat er toch enige conversatie mogelijk was.

Aan het einde van de dag wat spullen gebracht naar Kisangani. Ton had die vorig jaar beloofd, toen Reuben die mooie panga (kapmes) voor hem had gemaakt. Het lasschort en de laskap werden onmiddellijk in gebruik genomen en we kregen ook nog even een demonstratie van het kooktoestel dat Reuben heeft ontwikkeld. Het brandt op zaagsel en spaart dus hout(skool)

Donderdag 10 maart.

De laatste dag bij SHIPO. Maria heeft de bustickets voor ons gehaald en werkt nog steeds aan het financiële eindrapport van het 3e schoolgebouw in Malombwe, dat klaar is. Nu alleen het rapport nog; er wordt beloofd dat het morgenochtend, voor ons vertrek, gereed is. Zal mij benieuwen!

We gaan naar de Christian Stiemer Shule in Malombwe. Cadeautjes die we meegenomen hebben (rugzakjes, pennen, potloden, schriften e.d.) laten we nog maar even bij SHIPO: dat kan beter worden uitgedeeld bij ons volgend bezoek in november, als Joke er ook bij is. Wel nemen we een paar (te) grote dingen mee, die handig en nodig zijn voor de school. Een enorme wereldkaart (2 x 4 m²!), een metalen archiefkast, zodat de headteacher eindelijk zijn spullen wat kan opbergen, en een al maanden geleden gemaakt fraai houten bouwbord met de tekst:

Christian Stiemer Primary School

build by

MALOMBWE COMMUNITY

together with

SHIPO

and

KARIBU TANZANIA from the netherlands.

 

Vlak voor vertrek blijkt echter de auto van Remy niet geschikt: de kap van de laadbak is namelijk geen standaardkap en met bouten op de auto bevestigd, waardoor hij dus niet gemakkelijk gedemonteerd kan worden. We huren daarom een andere auto, eentje met een open laadbak. Dat levert natuurlijk wel weer de nodige vertraging op, maar ja: dat is nu eenmaal Afrika!

Met Eliud en Christopher gaan we naar Malombwe, waar we hartelijk worden ontvangen. Het 3e schoolblok blijkt in gebruik genomen en in de vergadering, waar een groot deel van de dorpelingen bij aanwezig is, wordt uitgebreid gediscussieerd en gestemd over de volgorde waarin de volgende 3 gebouwen zullen worden opgetrokken. Het gaat om een woning voor 3 leraren, een kleuterschool en een keuken met eet”zaal”  De dorpelingen zijn vast van plan om hun uiterste best te doen zoveel mogelijk van deze werkzaamheden gereed te krijgen voor de deadline van juli 2011. Daarna vervalt namelijk de subsidie van het NCDO!

Na de vergadering maken we foto’s en video-opnamen van de leerlingen en leraren en  worden we uitgebreid toegezongen. De school is nu kompleet met 7 klassen en heeft 187 leerlingen en 6 leraren en mede daarom is de status van het subdorp Malombwe door de overheid opgetrokken tot zelfstandig dorp, met een eigen Chairman (burgermeester) en een eigen Executive Officer (secretaris).

Tot slot zingen de kinderen het Tanzaniaanse volkslied en gaan wij weer terug naar Njombe.

Onderweg nog even wat Shillings pinnen voor de terugreis morgen en bij SHIPO de laatste dingen opruimen.

’s Avonds bij Rik en Dinie gegeten en de scholenfilm van Jochem op DVD, ingekort voor gebruik op het PCC in Nederland.

Vrijdag 11 maart.

De koffers  gepakt en na een laatste ontbijt  in het A.R.M.-hotel werden we om 7.45 uur opgehaald door Remy. Eerst nog even naar SHIPO, afscheid nemen van alle medewerkers,  nog een paar dingetjes regelen en nadat we beloofd hadden om in november echt terug te komen bracht Remy ons naar het busstation. De verwachte vertrektijd van onze bus: 8.30 uur. Om 9.30 uur begon Ans zich toch wel wat zorgen te maken, nog altijd geen bus van Sumry, wel van allerlei andere maatschappijen maar daar hadden wij geen boodschap aan. Ton maakte zich minder druk, het is immers Afrika! Hij kreeg natuurlijk gelijk, tegen 10.00 uur zaten we op onze plek en vertrokken we. Onze bus was van vrij goede kwaliteit, eigenlijk veel beter dan die van de heenreis. We hadden duidelijk minder last van alle gaten en hobbels in het wegdek. Na slechts één sanitaire stop van een kwartiertje arriveerden we na bijna 11 uur bij het busstation in Dar es Salaam. Zoals gebruikelijk was het daar erg druk en chaotisch. We werden opgewacht door Vincent en ook Frank, onze taxichauffeur, kwam al snel om ons naar de luchthaven te brengen.

In het restaurant daar even rustig gegeten en een beetje bijgekomen van de vermoeiende busreis. Voor Vincent hadden we een laptop mee waar hij uiteraard heel blij mee was. In mei zit zijn studie watermanagement erop en gaat hij terug naar Njombe om bij Shipo te werken.

Tegen 23.30 uur ging de balie van Egyptair open en konden we inchecken.

 Zaterdag 12 maart

Onze vlucht naar Caïro stond gepland voor 02.15 uur. We vertrokken echter al een half uur eerder. We zaten comfortabel: met z’n tweeën drie stoelen tot onze beschikking. Een beetje doezelen lukte zo wel. De 4 uur overstaptijd in Caïro kwamen we door met wat lezen (Ans) en wat zaken bijwerken (Ton). Weer keurig op tijd vertrokken naar Schiphol. Ook nu weer 3 stoelen voor ons tweeën. Het vliegen met Egyptair is ons goed bevallen.

Volgens schema om 14.00 uur geland op Nederlandse bodem, onze koffers kwamen ook al snel op de bagageband, dus alles ging voorspoedig. Vervolgens werden we, heel fijn,  door Geert opgehaald  en zonder problemen arriveerden wij weer op de Westerweg. Wat een heerlijk huis na zo’n 2 weken met een minimum aan comfort!

 

 

 

 

 

 

Online Stempels
YouBeDo
Keer op keer
Dutch Design Office
PCC Alkmaar
ncdo
Kroon Olie
Wilde Ganzen
Rotary Clubs
Eriks
Genap