Verslag van onze vijfde reis naar Njombe, Tanzania

Woensdag 17 november. De reis gaat weer via Düsseldorf,want € 355 pp goedkoper. Wel vroeg op (02:15) want aankomst Düsseldorf om 06:30, vertrek: 8.15 uur. Met Ans en Gerard via Purmerend om Rients op te pikken. Ondanks plaatselijke mist toch keurig op tijd om de bagage in te checken.

Gerard terug via Arnhem om Ans af te zetten op haar oppasadres en Rients en ik op schema naar Schiphol, om  € 710 te verdienen. In Nairobi hield ons geluk op: we zouden met Precision Air naar Dar es Salaam vliegen. Een richtingsbordje op de luchthaven verwees ons, als transitoverkeer, ten onrechte naar de rechts om een boardingpas te verkrijgen. Aan het eind van die gang bleek toen dat we naar links hadden gemoeten. Bij de balie daar was het inmiddels een drukte van belang en Rients kreeg de laatste instapkaart voor de vlucht van die dag naar Dar es Salaam. Ton kreeg er een instapkaart voor het toestel van morgenochtend! Omdat we dat niet erg handig vonden de vlucht van Rients ook maar naar morgen overgeboekt. We moesten dus de nacht in Nairobi doorbrengen met alle formaliteiten van dien: een inreisformulier invullen, een transitovisum aanvragen en ons naar een hotel in de stad laten brengen. In verband met een congres waren veel hotels vol (zei de taxichauffeuse) zodat we uiteindelijk tegen middernacht voor $ 150,- pp in een keurig hotel terecht kwamen. Wonder boven wonder waren ze er op de luchthaven overigens in geslaagd één van onze koffers uit de procedure te lichten zodat Rients in elk geval over zijn toilet- en verdere spullen kon beschikken. Ton had dus alleen maar zijn handbagage met wel erg weinig van de benodigde artikelen.

Donderdag 18 november. Om 05:00 was de taximevrouw er weer om ons terug naar het vliegveld te brengen. Daar moesten eerst Keniaanse Shillings worden gepind omdat onze US dollars in het hotel waren opgeraakt, maar uiteindelijk zaten we, na weer het invullen van een aantal formulieren en een paar uur wachten, toch in het toestel van Precision Air dat ons naar Dar es Salaam zou brengen. Onderweg bleek echter dat we via Zanzibar zouden vliegen omdat daar nog wat passagiers gelost moesten worden, maar toen dat eenmaal gebeurd was, bleek de deur van het laadruim niet meer goed dicht te gaan. De piloot wilde zo niet opstijgen dus terwijl een legertje van “deskundigen” het probleem te lijf ging, mochten de passagiers uiteindelijk het inmiddels veel te warm geworden toestel weer verlaten en in de wachtruimte zonder airco de reparatiepogingen afwachten. Uiteidelijk werd er toch maar een echte monteur opgetrommeld. Die moest echter uit Dar es Salaam komen. Maar gelukkig had Precision Air daar nog een paar van die toestellen staan, zodat hij toch redelijk vlot kwam aanvliegen. Het weerspannige deurslot had hij zo snel onder controle dat de motor van zijn toestel niet eens uitgezet hoefde te worden. De instapprocedure kon vervolgens nog een keer worden herhaald.

Uiteindelijk landden we om 13:00 uur in het bloedhete Dar waar we weer inreisformulieren moesten invullen en ook onze visa moesten kopen: naar keuze 50 dollar,50 pondof 50 euro. Vervolgens op kofferjacht. Die van Rients was natuurlijk een fluitje van een cent want die was er in Nairobi vrijwel zeker ingegaan, maar: geen koffer! Dus hij naar de afdeling zoekgeraakte bagage. Ton kon ondertussen bij de bagage van gisteren gaan naspeuren want daar moest  zijn koffer natuurlijk bij zijn, maar: ook geen koffer! Na lang speuren en het inschakelen van een aantal behulpzame luchthavenmedewerkers, bleek dat zijn koffer in Amsterdam was achtergebleven en vanavond laat met de KLM mee zou komen. Een klein pluspuntje was gelukkig wel dat de koffer van Rients nog tevoorschijn kwam bij een partijtje apart geplaatste koffers.

Dus uit arren moede maar met een taxi naar het hotel waar Rik en Oygen ons gisteren al hadden verwacht om daar het door hen achtergelaten telefoonkaartje op te halen. Veel van de adressen en telefoonnummers die Ton nodig had om het thuisfront en Njoiri te bereiken zaten helaas in zijn koffer die onderweg was naar Dar es Salaam. Jeremiah, de taxichauffeur zou intussen gaan zoeken waar de Loliondostreet ergens te vinden zou, daar huist namelijk Njoiri. Wij konden dan “even” bij een kantoor van Vodacom mijn telefoonkaartje actieren: weer een nieuw Tanzaniaans administratief voorschrift. Je moet je met paspoort en een kopie daarvan bij een bureau melden waar ze een hele vragenlijst invullen, compleet met stempels, nummers en handtekeningen. Pas daarna werkt het toestel.

Aan het eind van de middag, na sluitingstijd van Njoiri, meldde Jeremiah zich weer, zodat besloten werd om ons vandaag verder te beperken tot het ophalen van de koffer van Ton met de benodigde gegevens en de zeer gewenste toiletartikelen. Er was niemand meer op het lost luggage bureau, dus zelf post gevat bij de bagageband waar mij, naargelang steeds meer passagiers met hun koffers vertrokken, de moed steeds verder in de schoenen begon te zinken; maar hoera: als één van de allerlaatsen kwam de mijne toch tevoorschijn!

Vrijdag 19 november. Uitgeslapen tot 08:00 uur en na het ontbijt Njoiri gebeld. Pascal had een ingewikkeld verhaal, maar het kwam er op neer dat er nog niet veel schot in het containertransport was te melden. Toch maar even Jeremiah gebeld om ons naar Njoiri te brengen en bij een bank geld te wisselen. Op het opslagterrein van de Roman Catholic Compound stond de container keurig netjes klaar voor transport op een zeer bejaarde trailer.

Het wachten is op de cheque van Treasury. Dit ministerie heeft ons namelijk vrijgesteld van het betalen van de ruim 30 miljoen Tsh. aan invoerrechten, maar moet dan conform het vestzak – broekzaksysteem, de inkomstenderving van het ministerie van Customs goedmaken door het kwijtgescholden bedrag aan hen over te maken. Pas als dat geld binnen is bij customs   komt er een beambte van hen om de container vrij te geven voor transport. Formeel kan de beste man nog een inwendige inspectie houden, maar volgens Pascal komt dat zelden of nooit voor.

Na het halen van de buskaartjes voor morgen hebben we de rest van de middag lekker vrij, maar het is Ton veel te warm om Rients te vergezellen op zijn rondje in het “dorp” Dar es Salaam met 6 miljoen inwoners.

Zaterdag 20 november. Jeremiah was keurig op tijd bij het hotel, en wij dus ook bij het busstation. Hij mocht echter niet met zijn auto tot aan de bus achteraan op het grote terrein rijden, zodat we de koffers door kruiers moesten laten vervoeren. Stom genoeg deden we dat zonder van tevoren een deal met hen te maken, zodat we daar uiteindelijk ruim € 5,- voor kwijt waren! Zoals gebruikelijk duurde het daarna weer veel te lang voordat de bus uiteindelijk was ingeladen en van het station vertrok, overigens in de stromende regen. Maar al snel klaarde het op en had de chauffeur de gang er flink in. Ook ter plaatse van de veelvuldig aanwezige, onwijs hoge verkeersdrempels, en omdat wij op de één na achterste rij, dus nog àchter de achterwielen zaten, werden we telkens gelanceerd. Maar toen ik me eenmaal flink aan het plafond had gestoten ben ik wat meer op het wegdek gaan letten en bleef de schade verder beperkt. Afgezien van een forse vertraging door wegwerkzaamheden verliep de reis verder volgens verwachting. Tijdens de passage van het Mikumipark de gebruikelijke antilopen, hier en daar wat buffels, flink wat apen, een paar zebra’s en een groepje olifanten gespot. Vanaf Makambako geprobeerd Rik Haanen van SHIPO te bellen om vervoer vanaf het busstation in Njombe te regelen, maar die nam niet op. Dus in Njombe maar een taxi genomen naar het A.R.M. hotel. Daar waren pas vanaf morgen 2 kamers beschikbaar, dus door naar het nieuwe Agreement Hotel om de hoek, waar we voor $ 50,- pp elk een zeer imponerende suite kregen. Het hotel vertoonde echter nogal wat kinderziektes, waaronder het feit dat het aggregaat, dat telkens met de hand moest worden opgestart als de stroom uitviel (ongeveer een keer of twintig per uur!) natuurlijk weer precies buiten onder mijn slaapkamerraam stond opgesteld. Gelukkig heb ik oordoppen mee, dus misschien kan ik vannacht toch nog wel wat slapen. Morgen kunnen we gelukkig naar het beter betaalbare A.R.M. hotel verhuizen.

Zondag 21 november. Voor tien uur afgerekend en het Agreement hotel ontruimd en intrek genomen in het vertrouwde en 4x voordeligere ARM hotel en eindelijk de koffers definitief uit kunnen pakken. Ergens iets verkeerds gegeten? Blij met de D.remmers van het Kruitvat! ’s Middags op de thee bij Dinie en Rik en daar ook voorzichtig wat meegegeten. Telefooncontact met thuisfront lukt niet, Sms’en wel, totdat mijn belkaartje leeg was.

Maandag 22 november. Vandaag aan de slag. Hartelijke ontvangst op het kantoor van SHIPO waar heel wat nieuwe medewerkers zijn, maar ook veel vertrokken. Onze eerste klus is het voorbereiden van de ontvangst van de container. De heftruck van Tanwat blijkt maar 6 ton te kunnen tillen en onze container weegt 22 ton. We bedenken de ene na de andere oplossing en gaan morgen bij het bisdom op zoek naar een paar zware winches en een tirfortakel. Oòk van het bisdom mogen we voor tussenopslag een oude koelwagen gebruiken die met een lekke band en een hydraulische achterklep bij de melkfabriek staat. Die klep hebben we een heel klein stukje open gekregen; de wagen ziet er van binnen prima uit dus we gaan op zoek naar een 24V accu om de hydraulische installatie aan de praat te krijgen. Het vogelnest dat in de bedieningskast zat hebben we er al uit! Joran gaat in Njombe een monteur halen die het wiel eraf kan sleutelen en “thuis” de band kan oppompen/repareren om daarna weer terug te plaatsen. Aan het eind van de middag bij father Chaula op bezoek om e.e.a te bespreken over de hulp die we van het bisdom kunnen krijgen. Na een verfrissing, thee, een gebakken broodje en een bord vol popcorn wil hij ons óók nog een diner aanbieden. Dat hebben we maar afgeslagen. ’s Avonds weer geprobeerd contact met Ans te krijgen: SMS lukt goed, voor bellen naar Nederland heb ik te weinig “talk time” en als Ans mij belt krijgt ze te horen dat mijn nummer niet in gebruik is, terwijl ik er hier voortdurend mee bel en gebeld wordt. We snappen er niets van. Ik zal dus morgen in Njombe maar een nieuw nummer nemen en de hele procedure van vorige week nog maar een keer moeten doorlopen.

Dinsdag 23 november. Vandaag eerst naar het Roman Catholic Diocees. Gesproken met de Father die de tax resumption voor ons geregeld heeft en die nu even belde met Pascal in Dar. We kregen te horen dat de truck waarmee ze de trailer+container naar Njombe komen brengen (morgen?) nog even moet worden vervangen omdat hij een beetje onbetrouwbaar schijnt.

Verder afspraken gemaakt met Fr.Chaula over een te lenen Tanganyika jack en eventueel een Tirfor takel. Daarmee en met de handigheid van een aantal werknemers van het diocees zouden we de container van de trailer af kunnen krijgen, maar eerlijk gezegd hebben we daar toch niet al te veel vertrouwen in. We waren dus erg blij toen we even later bij Tanwat echte deskundige hulp kregen aangeboden. Brahm Goswami kwam samen met een engineer met ons mee om de situatie bij SHIPO op te nemen. Hij zag geen enkel probleem om de gevulde container van 22 ton zonder heftruck van de trailer te krijgen en komt dat zelf, met medeneming van alle benodigde equipment en medewerkers, uitvoeren zodra de container is aangekomen. En pak van ons hart! In de loop van de dag is het wiel van de koelwagen met succes teruggeplaatst. Nu de klepbediening nog!

Woensdag 24 november. Vandaag eerst naar het Diocees om de Tanganyika jack op te halen. Fr. Chaula had hem voor ons klaarliggen in zijn auto. Fr Gabriël zou ons kunnen helpen aan een truck die de koelwagen van de melkfabriek naar Shipo zou kunnen brengen, maar dat viel tegen: het diocees had maar twee trucks die daar geschikt voor waren en die zijn allebei niet meer bruikbaar. Na Afrikaans lang wachten kregen we een chauffeur mee die verstand zou hebben van de koelwagen. Wat we al vermoedden was, dat er een onderdeel van de bediening ontbrak: dat was “voor onderhoud” gedemonteerd en niemand wist waar het is gebleven. We zullen dus iets anders moeten bedenken om de hydraulische achterklep open en omlaag te krijgen, en zelf een provisorische achterdeur in de koelwagen monteren. Een volgend probleem doemde op: de luchtdrukremmen van de koelwagen kunnen alleen gelost worden als we de wagen laten trekken door een truck met een daarvoor passend remsysteem. Rients heeft met Joram in Njombe daarvoor bij een tankstation een truck gevonden die vanmiddag even langs zal komen om e.e.a. uit te proberen, maar al wat er kwam: geen tankwagen. Misschien morgen?

Intussen heeft Ton met Oygen de presentatie voorbereid die Oygen op 8 december, samen met Ester in Heiloo voor de Rotary zal houden. Gerard zal dan de touwpomp demonstreren. Met Nico, een timmerman uit Njombe heeft Ton een modificatie aan het niet functionerende ventilatiesysteem besproken. Morgen gaat hij daarmee beginnen.

’s Avonds met Rik en Dinie naar de Kibenaclub om kip met frites te eten en een paar biertjes te drinken. Natuurlijk was Brahm daar aanwezig en verder een grote groep Italianen, een paar Duitsers en een Oostenrijkse. Rients was in het hotel gebleven: hij is nog steeds behoorlijk koortsig en verkouden.

Donderdag 25 november. Rients is er, samen met Joram en Chris, in geslaagd de koelwagen naar het SHIPO terrein verplaatst te krijgen. Alleen de hydraulische achterklep moeten ze nog werkend zien te krijgen. Ook een defecte trilplaat heeft hij weer aan de praat gekregen.

Ton heeft samen met Mary Shendu ons studentenbestand doorgenomen: we ondersteunen nog 4 studenten die volgend jaar allemaal hun studie afronden. SHIPO heeft twee nieuwe kandidaten die zich binnenkort schriftelijk zullen presenteren.

Over de container nog geen positieve berichten. Njoiri wordt twee keer per dag gebeld: ze wachten daar nog steeds op de ambtenaar van Customs! Op advies van Brahm hebben we geprobeerd wat olie in de machinerie te krijgen door Pascal te beloven om, als de container hier maandag om 10:00 voor de deur staat, een “nice warm cup of coffee” (=Tsh 10.000) met hem te komen drinken.

Vrijdag 26 november. Gesprek gehad met 2 van onze studenten. Benjamin studeert in Dodoma en zal volgend jaar afstuderen, waarna hij leraar wordt met bevoegdheid tot lesgeven in de hoogste klassen van de Secondary school. Eric studeert in Songea en mag volgend jaar ook lesgeven op de middelbare school, t/m form IV.

Rients heeft de koelwagenklep gangbaar gekregen dus we kunnen die kar nu goed gebruiken als tussenopslag voor spullen uit de container, als die dit jaar nog komt. ’s Avonds laat hoorden we van Oygen dat er volgens Pascal van Njoiri in Dar een stroomstoring was, waardoor (?) de ambtenaar van Customs weer geen goedkeuring kon geven om de container op transport te stellen naar Njombe!

Vanmiddag was er voor de staf van SHIPO een heel belangrijke vergadering: er moest een besluit genomen worden over het ontslag van 1/3 van het personeel! Omdat Connect International in het kader van het MFS2 (medefinancieringsstelsel 2) niet meer in aanmerking komt voor projectfinanciering door de Nederlandse overheid, valt er namelijk een substantiële bron van inkomsten weg voor SHIPO en gaan ze dus een heel moeilijke tijd tegemoet. Er zit nu niets anders op dan fors in te krimpen. Maandag wordt bekend wie er per 1 januari ontslag krijgt; dat zal dus een verdrietige dag worden. SHIPO zal er nu hard aan moeten gaan werken om naast CI ook andere donoren aan te trekken.

’s Avonds waren we uitgenodigd voor een diner bij Brahm en Mary Goshwami. Het was heel gezellig en het eten smaakte erg goed. Wel vermoeiend overigens om de hele avond in het Engels te moeten converseren.

Zaterdag 27 november. Een vrije dag. Lekker uitgeslapen rustig ontbeten en daarna in de tuin onder de parasol een beetje laptopperen. Plannen gemaakt omtrent de manier waarop we de hulpgoederen uit de container (hopelijk volgende week) kunnen gaan distribueren. Het schijnt in Nederland behoorlijk te winteren, dus niemand hoeft medelijden met ons hier te hebben; de temperatuur varieert zo tussen de 20 en de 25 graden en erg veel regen hebben we nog niet gehad.

Zondag 28 november. Nog een vrije, nutteloze dag! We realiseren ons dat er nog maar 2 volle werkweken over zijn en nog steeds geen zicht op aankomst van de container. Twee bezoeken aan Mundindi, die elk minstens 2 dagen nemen, zitten er dus niet meer in. Misschien eind volgende week dan maar 1 bezoek van 3 dagen? En Malombwe uitstellen naar de laatste week? Het wordt allemaal wel erg krap!

Op de laptop alle meer dan 1000 artikelen die in de container zitten verdeeld over de 4 beschikbare tijdelijke opslagruimten in en bij SHIPO. Als de container dan aankomt kunnen we direct met het leegruimen beginnen. Daarna kan de lege container op de daarvoor gemaakte fundatie worden gezet en kunnen de spullen uit de koelwagen daar heen verplaatst worden, zodat die weer afgevoerd kan worden.

Maandag 29 november. Vandaag is een trieste dag voor 1/3 van de SHIPO medewerkers. Er heerst een zenuwachtige sfeer onder het personeel. Na afloop van een plenaire bijeenkomst waar iedereen bij aanwezig is en waarbij de crisissituatie wordt uitgelegd, krijgen ze één voor één van Oygen te horen of ze mogen blijven of niet.

Ook over de container weer geen goed bericht: gisteravond kreeg Oygen van Pascal het bericht dat de cheque van Treasury, in tegenstelling tot zijn eerdere mededeling, toch nog niet bij Customs is ontvangen! Hij zal vandaag nog voor 12 uur met nadere informatie komen, zei hij.

Via Jaap Mol hebben we toegang gekregen tot de Nederlandse Ambassade in Dar es Salaam, waar ik nu een mail naar toe heb gestuurd met het verzoek om interventie. En nu maar hopen dat dit niet averechts werkt!

Dinsdag 30 november. Pascal laat via Oygen weten dat de papieren nu in orde zijn en dat alles “under his control” is dat wil zeggen dat hij nu alleen nog toestemming moet hebben van father Luciano Mpoma om de truck te laten vertrekken, zij het dat het momenteel in Dar heel erg warm is en dat de chauffeur, vanwege het grote gewicht van de container liever ’s nachts rijdt; dus vertrek misschien vanavond ??????

Woensdag 1 december. Wij gaan vandaag met Melkior en technical fieldworker William, die hier net één week in dienst is, voor 2 dagen naar Mundindi om  hem daar te introduceren en te proberen mijn programma daar af te werken. Rients gaat natuurlijk mee, want in Njombe is voor hem helaas nog steeds niets te doen; misschien is vrijdag de container er?

De safari is als gebruikelijk: lang en vermoeiend, maar gelukkig hebben we prima weer. We gaan via Madilu, de dispensary waar de medical officer mij vorig jaar heeft verbonden toen ik mijn hoofd had beschadigd aan een laaghangende betonbalk. Shaurimoyo waar we Melkior af zouden moeten zetten omdat hij daar morgen een vergadering heeft over een waterproject. Maar omdat er geen slaapplaats voor hem is gaat hij toch maar verder mee naar Mundindi. In Shaurimoyo moet een besluit genomen worden over het aanleggen van extra watertappunten bij het eerder gerealiseerde gravity waterproject, waarvan we de maintank hebben bekeken. Dit project is indirect van belang voor Mundindi omdat Wilde Ganzen het al dan niet verstrekken van een premie op het door PCC in te zamelen bedrag, onder andere afhankelijk stelt van het tijdig afronden van het Shaurimoyo project waarvoor zij de stichting Ludewa subsidieerden en waarbij SHIPO traag was met de financiële afhandeling. Er was namelijk nog een deel van het budget over waarvoor SHIPO 5 extra tappunten kan realiseren. De besluitvorming daartoe heeft echter nogal wat voeten in aarde en in Tanzania heb je ook minstens net zoveel vergunningen nodig als in Nederland!

Via Mundindi rijden we naar Amani, waar we de Village Executive Officer en de chairman oppikken en doorrijden naar “onze” Secondary School. Onderweg krijgen we tot onze grote schrik te horen dat de school wegens vakantie gesloten is! Gelukkig blijkt er nog één leraar rond te lopen die ons een en ander kan laten zien. Hij, en de VEO, kunnen er voor zorgen dat de schooldirecteur en een aantal leerlingen morgen speciaal voor ons naar school komen om toch een deel van het programma dat wij in ons hoofd hebben, af te werken. Wij weer terug naar Mundindi, ongeveer een uur hotsebotsend in de auto. In het “hotel” kwam Melkior er, na lang heen en weer telefoneren met allerlei mensen, achter dat er geen plaats voor ons was in de herberg: er bleek een grote groep medewerkers van een boorploeg te zijn gehuisvest! Volgens Melkior was er in Amani waarschijnlijk wel een overnachtingsmogelijkheid, dus wij weer dezelfde weg terug. En inderdaad: in het guesthouse van Amani was voldoende plek. Echter geen elektriciteit, verlichting dus met een stormlantaarn waardoor er een zware petroleumlucht in de slaapkamers hing. Wel een bed(je) in de kamers, maar geen laken, handdoek of meer van dat overbodige luxe. Er was wel een choo, met kopstotend lage toegangsdeur, en een douche zonder water. Dat kon je buiten scheppen uit een roestige ijzeren oliedrum waar een vuurtje onder gestookt werd.

We bestelden eten in het plaatselijke “restaurant” en terwijl wij daar buiten op stonden te wachten, kwam er een soort dorpsomroeper met een megafoon door de hoofdstraat van Amani. Hij kondigde de VEO aan die een zeer uitgebreide mededeling bleek te hebben voor alle dorpelingen, maar vooral voor de leerlingen van de Mundindi Secondary School; zij werden namelijk opgeroepen om allemaal, ondanks hun net begonnen vakantie, morgen nog één dag naar school te komen (ongeveer 2½ uur lopen!). Dit omdat er een paar Hollanders waren die hen even wilden zien en spreken!

Na het prima diner, rijst met kip, cola en fanta (€ 5,50 voor 5 personen!) was er voor de televisie in de “receptie” van het guesthouse inmiddels een zeer luidruchtig aggregaat opgestart, dat ongelukkigerwijs precies voor onze kamers was opgesteld. Maar gelukkig werd ons beloofd dat het om 22:00 uur zou worden uitgezet. Niets was echter minder waar: ondanks mijn provisorische oordopjes hoorde ik het ding om 23:15 nog steeds doorbuffelen.

Donderdag 2 december. Vroeg op, want om 04:00 begonnen de ruimschoots in Amani aanwezige hanen met hun taak, een paar uur later gevolgd door enkele “hotel”gasten die vlak voor onze deur de plannen voor de komende dag doornamen.

Na het ontbijt (mok superzoete thee en een bordje porridge) weer in het “restaurant” aan de overkant (€ 0,85, ook weer voor 5 personen!) brengt chauffeur Henry ons opnieuw naar de Secondary School. Er waren daar toch ruim 60 kinderen naar school gekomen en ook de headmaster, John Mtweve kwam even later in zijn zondagse pak om ons te ontvangen. Om te beginnen nam hij ons mee naar de Hydro-electrische centrale die ze zelf in een klein riviertje hebben gebouwd. Met veel geweld drijft een waterstraal via een schoepenwiel een generator aan die zowaar 230V opwekt. Dat wordt via een minstens400 meterlange kabel naar de school getransporteerd zodat daar nu ook iets van verlichting aanwezig is. Dat is onder meer noodzakelijk omdat Mtweve ook ’s avonds les laat geven; hij wil namelijk dat zijn school de beste van de omgeving wordt. Dat lukt al heel aardig, want van de 15 scholen in de omliggende wards is hij nummer één en van de 557 middelbare scholen in de regio’s Ludewa, Mbyea en Rukwa bij elkaar staat de Mundindi Secondary school op nummer 32!

Vervolgens krijgen we (iets over 09:00!) in zijn woning een lunch aangeboden: thee, gekookte aardappelen en een eitje. Na het bekijken van zijn levende have, kippen, ontelbare kuikens, een geit en een paar konijnen gaan we naar de school. We bekijken de dormitory, waarvan de ruwbouw van de eerste vleugel klaar is, en gaan dan naar de wachtende leerlingen. Na een korte toespraak op het schoolplein gaan we met een 30 tal in een leslokaal verder. Op het PCC- Bergen hebben namelijk een aantal Nederlandse leerlingen brieven geschreven die we hier willen uitdelen en laten beantwoorden. Dat blijkt nogal wat voeten in aarde te hebben, maar uiteindelijk lukt het toch wel. Door het gedoe met die container moest deze activiteit nu helaas in één bezoek worden afgehandeld, terwijl we gepland hadden om dat in twee sessies te doen, zodat de Mundindi-leerlingen wat langer over hun brief zouden kunnen nadenken.

Terwijl zij hiermee bezig zijn wisselen wij met de headteacher de nodige gegevens uit en komt de chauffeur weer terug met Melkior die de vergadering in Shaurimoyo succesvol heeft afgerond.

Als tenslotte de brieven klaar zijn, krijgen we als dank een lekkere verse, maar wel luid protesterende kip mee naar huis. De pootjes van het arme dier zijn met een touwtje samengebonden, zodat het zonder risico achterin de laadbak vervoerd kan worden. Onderweg komen we er achter dat Henry Lutumo eigenlijk helemaal niet zo’n goede chauffeur is als ik aanvankelijk dacht: voor een steile klim schakelt hij zo laat terug dat de motor smoort. Als we dan tijdens zo’n klim door een diepe kuil moeten slaat de motor af en krijgt Henry hem slechts met moeite aan de praat. Kort voor Njelela lukt dat helemaal niet meer en staan we stil midden op de weg in de bloedhete zon. Hij kijkt gewichtig onder de motorkap, trekt hier en daar aan een draadje of een slangetje en begint met zijn GSM te bellen, maar geen resultaat. We blokkeren de doorgang voor een auto waarvan de laadbak is volgeladen met mensen die op weg zijn om ergens een van de vele bosbranden te bestrijden, dus die hebben haast. Henry start nog een paar keer tevergeefs, totdat Rients zich niet meer kan bedwingen en zegt dat hij langer door moet starten, waarna de motor weer pakt. Er kan echter geen asanta sana vanaf!

Als we een paar kilometer verder dwars door de bosbrand moeten zijn de “brandweerlieden” daar inderdaad bezig. Met takken proberen ze het vuur,dat her en der hoog oplaait, uit te slaan. Geen blusvoertuigen of ander groot materieel, we komen alleen twee vrouwen tegen die met een emmertje hard het dal in rennen om daar water te halen!

De reis gaat via Miva omdat we daar willen proberen uit te vinden wie dat jochie is dat min of meer de mascotte geworden is van de Stichting Karibu-Tanzania. Op de plek waar ik hem vorig jaar op de foto heb gezet, tegenover de dispensary, loopt een heel koppel peuters die echter onmiddellijk het hazenpad kiezen als die twee blanken een stap in hun richting zetten. Maar met behulp van de meegenomen foto en een bereidwillige buurman wordt het joch toch geïdentificeerd en is tot zijn grote verdriet gebombardeerd tot het middelpunt van de belangstelling. De buurman weet hem echter te troosten en begeleidt ons later naar de moeder  van het joch die een paar kilometer verderop aan het werk is. Zij neemt heel blij, maar ook verlegen, de foto in ontvangst en Melkior legt uit dat haar zoon, Fadhiri Hironymus Mlewa, geboren op 25-11-2007, nu in Nederland wereldberoemd is en zelfs op een postzegel staat afgebeeld! Als bewijs beloven we haar dat we een ansichtkaart zullen sturen.

De Medical Officer, die ik ook nog even wilde spreken, blijkt naar Njombe te zijn afgereisd. Telefonisch spreken we af dat zij morgen even bij SHIPO langs komt.

Na een lange, toch wel vermoeiende reis zijn we om 18:00 weer bij het ARM-hotel waar een bia barrida (koud biertje) er prima ingaat! Lutumo zal de kip bij Eveline afgeven en het ei dat het beest onderweg in de laadbak, ondanks zijn samengebonden poten, heeft gelegd mag hij zelf houden.

Van SHIPO horen we dat de container nog niet weg is uit Dar es Salaam want de chauffeur is met een ander transport ergens anders in Tanzania bezig. Njoiri heeft echter 2 nieuwe chauffeurs opgeroepen, dus nu gaat de container echt heel snel op weg! (?)

Vrijdag 3 december. Laatste nieuws over de container: voordat de truck op weg kan moet eerst de container nog met extra kettingen worden afgesloten. In de afgelopen weken was er kennelijk nog niemand op dat idee gekomen! Nu maar hopen dat de kettingen in Dar es Salaam niet zijn uitverkocht!

Vincent heeft gisteren zijn laatste examen in Dar afgerond en komt naar Njombe. Toen ik hem belde was hij gelukkig nog niet onderweg, dus heb ik hem op Njoiri in Dar es Salaam afgestuurd; misschien kan hij persoonlijk nog wat druk op Pascal uitoefenen? Gelukkig kon ik hem per SMS de telefoonnummers van Pascal en van taxichauffeur Jeremiah, die Loiliondostreet weet te vinden, doorgeven; Vincent zal er werk van maken SMSt hij terug.

Martha Mwasangha, de medical officer van Miva, meldt zich op kantoor en we vertellen haar over onze ontmoeting gisteren met Fadhiri en zijn moeder. Als we hem post willen sturen kan dat het beste via de districts medical officer, PO box565 inNjombe. Zij zal de post dan doorgeven en ze vraagt of wij, omdat Fadhiri nu “beroemd” is geworden, misschien ook nog wat extra’s voor hem kunnen doen. Als zich in die zin iets voordoet mag ze het laten weten.

Vandaag was ook de laatste bijeenkomst van alle 48 coaches die SHIPO in de afgelopen jaren heeft opgeleid. Per Ward (een groep van 3 tot 5 dorpen) is één coach door de inwoners uitgekozen om maandelijks een cursus van enkele dagen bij SHIPO te volgen. Zij leren daar iets over gezondheid, voeding, sparen, bewerken van akkers, enz. Helaas is de financiering uit Nederland gestopt, dus SHIPO moet dit ook beëindigen. De bijeenkomst had een enigszins officieel karakter; er waren in elk geval enkele vertegenwoordigers van het district bij aanwezig. We vonden dat dit een goed moment was om de gevulde gereedschapskisten uit te delen, maar ja, die zaten nog in de container! Melkior had daarom een soort tegoedbonnen gemaakt, waar iedere coach er eentje van kreeg. Ik heb de coaches kort toe mogen spreken en ze uiteraard van harte gefeliciteerd met de succesvolle afsluiting van hun cursus. Ik heb verteld over het cadeau dat ze van een school in Nederland zouden krijgen: een metalen gereedschapskist gevuld met gereedschap dat zij namens hun Ward later in ontvangst zouden mogen nemen en voor algemeen gebruik in bewaring zouden krijgen.

Met William een begin gemaakt met de calculatie voor Malombwe’s kindergarten, kitchen en dining place en afscheid genomen van Oygen die dit weekend vertrekt naar Nederland.

Zaterdag 4 december. Weer lekker vroeg op, want er moet nog heel wat gedaan worden. Telefoon van Vincent, hij is bij het Bisshop’s house in Dar es Salaam en meldt dat de container woensdag al op weg is gegaan naar Njombe. Hij staat nu waarschijnlijk bij het bisdom in Njombe! Dat lijkt te mooi om waar te zijn en dat is het ook: wij zijn natuurlijk direct gaan kijken op het terrein van het Diocees en er stond daar inderdaad een container op een trailer, maar niet die van Karibu-Tanzania! Weer gebeld met Vincent die verder op onderzoek ging in Dar en even later wist te vertellen dat de truck gisteravond is vertrokken en waarschijnlijk vanavond aankomt in Njombe. Maar . . .  eerst zien en dan geloven.

Vandaag ook even een vluchtige blik in de brieven die de leerlingen van de Mundindi Secondary School hebben geschreven. Ze blijken grotendeels te zijn overgeschreven van een voorbeeld dat de leraar daar op het bord had geschreven; slechts een enkeling vertoont wat initiatieven om er een eigen noot aan toe te voegen. De onderwijssystematiek in Afrika is nog steeds heel erg gericht op het leren kopiëren: nazeggen en overschrijven! Een overblijfsel van de koloniale tijd? Ik vrees dat het nog heel lang zal duren voordat de gemiddelde Afrikaan voldoende initiatieven kan ontwikkelen om zijn toekomst te verbeteren. Hopelijk kunnen wij daar een heel klein steentje aan bijdragen?

In de middag wat teksten geschreven die misschien bruikbaar kunnen zijn om een nieuwsbrief  te maken voor de scholieren van het PCC.

Vincent belt ’s middags op: de truck met onze container staat met pech kort voor Iringa, dat is nog maar een paar honderd kilometer voor Njombe! Er blijkt een of andere pomp defect te zijn en de chauffeur staat te wachten op een monteur die uit Iringa moet komen.

Zondag 5 december. Vandaag is het Sinterklaas; wij kunnen ons dat maar moeilijk voorstellen want het blijft hier onveranderlijk zomer, hoewel er nu af en toe toch een regenbuitje dreigt en soms ook valt. Vooral in de verte; we weten nu de betekenis van de “donderslag bij heldere hemel” : tot 2 x aan toe bij stralende zon een vreselijk harde, maar korte donderslag in de verte met hier als enig gevolg dat de stroom weer eens voor lange tijd uitviel.

Rients vond een paar dagen geleden onder in zijn koffer 2 chocoladeletters, die nemen we vanavond mee naar Dinie en Rik; we zijn daar uitgenodigd voor het diner. ’s Middags hebben we met hen een excursie gedaan naar een paar waterprojecten in de buurt van Makambako. Toen ik Rients het winnen van bamboe juice wilde laten zien kwamen we uiteindelijk in een donker dorpscafeetje terecht waar we gezellig met een aantal dorpelingen de bamboe juice ook konden testen. Ook werden we nog door een dorpeling meegetroond naar zijn huisje om een colaatje te drinken: hij had wat thyleenleiding gekocht en wilde de gelegenheid gebruiken om van Rik toestemming te krijgen om daarmee een privé aansluiting te maken op het watersysteem. Hij kreeg echter te verstaan dat hij daarvoor niet bij SHIPO of bij Rik moest zijn, maar bij het watercomité van zijn dorp.

Maandag 6 december. Het regenseizoen is dan toch eindelijk losgebarsten: het water valt vanmorgen met bakken uit de lucht en golft over en langs de paden. In de morgen van Vincent gehoord dat er een mecaniciën bezig is met de reparatie van de truck bij Iringa maar toen ik ’s middags zelf contact had met de bijrijder bleek dat de truck waarschijnlijk niet gerepareerd kon worden en dat er een andere moest komen om de trailer met container over te nemen. We hopen dat die truck niet helemaal uit Dar es Salaam moet komen!

Gelukkig kwam Vincent aan het eind van de middag met het bericht dat er een truck onderweg is en dat we de container misschien vanavond of anders morgenochtend in Njombe kunnen verwachten: het zal ons benieuwen!

Dinsdag 7 december. Sprinkhaneninvasie! Met duizenden zijn ze neergestreken in het gebied rond ons hotel. In de eetzaal zitten er enkele honderden tegen de ramen, het plafond, op en onder de stoelen. We moeten voorzichtig lopen om ze niet kapot te trappen in de vloerbedekking. Buiten is een tiental kinderen onder leiding van een of andere buurtbewoner bezig met het vangen van de sprinkhanen die ongeveer6 cmgroot zijn. Ze worden in lege plastic waterflesjes of plastic zakjes gestopt en later thuis geroosterd: “heerlijk” zeggen ze! Wij werken er zoveel mogelijk naar buiten waar de kinderen ze dankbaar in ontvangst nemen.

We gaan vandaag met Christopher naar Malombwe. Onderweg natuurlijk even bij het bisdom kijken of daar misschien een Karibu-Tanzania container staat, maar nee dus. Dan bij Tanwat langs om uit te zoeken welke technical officer ons zou helpen bij het afladen van de container; dat blijkt een zekere mister Sudhir te zijn. We zoeken hem op bij de fabriek, een paar kilometer verder. Hij zal vanmiddag met een medewerker bij SHIPO de situatie gaan bekijken en als de container een dezer dagen aankomt is hij op afroep beschikbaar.

Dan weer12 km. terug naar de stad omdat Christopher nog verf had moeten halen voor Malombwe: planning is nog steeds geen sterk punt bij Afrikanen!

In Malombwe stonden de schilders al te wachten op de witte muurverf zodat ze de binnenmuren van het 3e lesgebouw verder af konden werken.

Ook de headmaster, Laurence Makao stond op ons te wachten en heette ons heel hartelijk welkom. Na het maken van een reeks foto’s en een paar stukjes video kon de vergadering met de bouwcommissie beginnen. Natuurlijk stelde iedereen zich eerst officieel voor en hield de chairman, Joster Mpika een uitgebreide welkomstspeech. Daarna was het mijn beurt. Nadat ik de groeten van mama Joke had overgebracht (applaus!) uitgelegd hoe belangrijk het is om vóór 1 juni een zo groot mogelijk van deel van de bouwplannen uit te voeren. Subsidie van het NCDO krijgen we immers alleen voor het deel dat dan is afgerond!

Een schetsontwerp voor een nieuw gebouw waarin de kindergarten, keuken en eetplaats zijn ondergebracht werd uitgedeeld en toegelicht. De commissie krijgt 2 dagen de tijd om daar over na te denken en een besluit over de definitieve vormgeving te nemen. Daarna zal Karibu-Tanzania het plan uitwerken en kan SHIPO de begroting maken. Tot slot nog verteld over de verkoop van de waterfilters tijdens het benefietconcert in Heiloo waar de mensen één waterfilter konden kopen en er dan 2 moesten betalen. De extra filters heb ik nu meegenomen en de school krijgt er voor elke klas eentje. De coach van Malombwe weet hoe er mee om te gaan maar heeft dat nog niet uitgelegd aan de dorpelingen, daarom geeft Christopher nu een uitgebreide demonstratie zodat tenminste de bouwcommissieleden de voordelen van het filtergebruik leren kennen.

De headmaster legt nog uit dat, wat hem betreft, een tweede teacher woning grote prioriteit heeft. Hij heeft momenteel 6 teachers, terwijl er 8 nodig zijn! Een extra woning zou kunnen helpen, maar misschien kunnen wij nog wat druk uitoefenen op het Districts Education Office? Als er gelegenheid voor is zullen we dat proberen; vorige keer heeft dat immers ook effect gehad!

Al met al was het, ondanks het feit dat er vanwege de vakantie geen leerlingen op school waren, een nuttige dag waarop veel gegevens werden uitgewisseld.

Op de terugweg naar Njombe nog even gestopt bij een houtzagerij waar twee mannen bezig waren om met de hand een boom aan planken te zagen.

In Njombe nog steeds geen container, dus even naar father Chaula, misschien kan hij wat druk uitoefenen op het bisdom? Hij belooft om father Gabriël Mwalonge in te schakelen, mischien kan die iets regelen? Bijvoorbeeld zijn collega’s in Iringa vragen om een vervangende truck naar de gestrande combinatie te sturen?

’s Avonds bij Rik en Dinie een lekkere haan opgegeten. Ze vonden het jammer om de kip te slachten die ik in Mundindi had gekregen: dat beest legt namelijk elke dag nog een ei!

Woensdag 8 december. Vandaag met Dinie het projectvoorstel voor Wilde Ganzen opgesteld en gewerkt aan de begrotingen voor Mundindi.

Vincent is terug uit Dar es Salaam: hij heeft de container onderweg, ongeveer3 kilometervoor  Iringa, zien staan. Er waren geen activiteiten waar te nemen. Ook verder helemaal geen berichten over het debacle kunnen krijgen. Telefoonverkeer is steeds gestoord en voor morgen valt ook weinig goeds te verwachten: dan is het Nyerere-dag, een soort Koninginnedag in Tanzania.

Donderdag 9 december. Vanwege de nationale feestdag wordt er niet gewerkt. Maar Rik is vandaag wel op kantoor om een workshop te houden met een flink deel van de medewerkers van SHIPO. Hij gaat ze bijspijkeren met betrekking tot het computergebruik. Vincent is ook aanwezig; hij heeft van Njoiri gehoord dat er een nieuwe truck vanuit Dar es Salaam onderweg is naar Iringa om de oplegger over te nemen en naar Njombe te brengen. Ik besteed de hele dag aan het ordenen van de opgenomen video’s en foto’s.

Na de middag hoorde Vincent dat de “horse” in Iringa was gearriveerd en dat ze daar om 15:00 uur denken te vertrekken richting Njombe. Zal mij benieuwen of de truck ook aan de oplegger past, of de kabels en slangen wel passen en of ze de oplegger wel van de kapotte truck af kunnen koppelen: er kan nog heel wat misgaan!

Vrijdag 10 december. Extra vroeg naar kantoor want je weet maar nooit! Vincent is er bijna zeker van dat ze onderweg zijn en verwacht het transport rond de middag! En deze keer kwam het uit: we zijn meteen begonnen met het uitladen men kregen daarbij steeds meer hulp; zelfs de schoonmaaksters van SHIPO sjouwden allerlei attributen naar biu (boven), naar de trailer of naar de workshop. Het ging zo rap dat ik het overzicht af en toe kwijt begon te raken. Om 18:30 waren we bekaf en gingen lekker pannenkoeken eten bij Dinie en Rik.

De mensen van Tanwat, die beloofd hadden ’s middags nog te komen om de container even van de trailer af te zetten, kwamen pas om 18:15 om te vertellen dat het vandaag niet meer zou lukken. Ik kon ze gelukkig wel zo ver krijgen dat ze toezegden om morgen hun vrije zaterdag op te offeren en om 08:00 aanwezig te zijn.

Zaterdag 11 december. Om 08:00 aan de slag. We hadden weer uitgebreide hulptroepen ingeschakeld: magazijnmeester Joram, Vincent, sjouwers Fahdili en Erasto, iemand van het social department, maar ook de  truckdriver en zijn 2 bijrijders hielpen af en toe mee, en zelfs de askari (bewaker) was actief. We gebruiken de pick up van Rik om de grotere dingen uit de container te vervoeren naar hun tijdelijk opslagplaats en dat gaat heel goed: we zetten ze vanuit de container op een paar platen underlayment die op de randen van de laadbak liggen en rijden dan voorzichtig naar de koelwagen waar we ze via de hydraulische laadklep naar binnen schuiven. Tussen de middag met het hele koppel van 10 man voor  € 20,- in de stad bij het Tale Restaurant geluncht en na de middag waren we zover dat Tanwat, die inmiddels was gearriveerd, de 4 vrachtwagenmotoren met een vorkheftruck uit de container kon tillen om ze naar de opslagruimte te vervoeren. Daarna begon men met het lossen van de container. Daartoe waren 2 vorkheftrucks en een grote shovel uit Kibena overgekomen, maar ondanks de meer dan 30 aanwezigen mocht het allemaal niet baten. Om 19:00 werd de operatie afgeblazen en morgen (op zondag!)  gaan ze weer verder, werd er beloofd. In elk geval is in 1½ dag zo ongeveer de helft van de container uitgepakt, en we hebben nog 2 hele dagen!

Zondag 12 december. Natuurlijk was er nog bijna niemand om 08:00 uur, zelfs Rients en ik hadden zich al aangepast aan de Afrikaanse gewoonte en waren een kwartiertje later. Maar in de loop van de morgen kwam er toch steeds meer mankracht. Toen de ploeg van Tanwat kwam hadden we al zoveel van de in de container liggende archiefkasten leeg dat besloten werd hiermee door te gaan, zodat nogmaals geprobeerd zou kunnen worden om de container met de shovel en de 2 vorkheftrucks van de trailer te tillen. Wel jammer van het zware portaal dat Tanwat aanvankelijk had willen gebruiken en daartoe, voor het transport, met snijbranders in stukken had gesneden. Ze hadden een gigantisch lasapparaat mee om het bij SHIPO weer in elkaar te lassen! Maar alle moeite was overbodig: de mannen van Tanwat hielpen allemaal mee om de laatste spullen naar binnen te brengen, waarbij de beide heftrucks goed van pas kwamen. Rond twaalf uur met z’n allen (19 man!) in de auto van Rik weer naar Tale om te lunchen, ook weer een belevenis met al die mannen achter in de bak! Na terugkomst werd de lege container moeiteloos door de beide heftrucks van de trailer getild en kon die eronder vandaan gereden worden. Omdat ze toch bezig waren hebben we de Tanwatters zover gekregen dat ze het gevaarte met de heftrucks en de shovel ook nog op de daarvoor bestemde fundering hebben gezet, waarmee hun klus definitief was afgerond. En voordat iedereen huiswaarts keerde hebben we voor de hele ploeg nog een paar kratten bier en fris laten aanrukken, hetgeen erg gewaardeerd werd. De 3 ziekenhuisbedden uit de container hebben we meteen met Tanwat mee kunnen geven voor hun hospitaal in Kibena en alle werkers van vandaag mochten ook een paar schoenen uit onze voorraad uitzoeken, waar ze heel erg blij mee waren. Voordat ze naar huis gingen hebben ze nog even met de heftruck een 10 tal archiefkasten naar de container gebracht.

Maandag 13 december. Onze laatste kantoordag. Ton heeft de archiefkasten die nog buiten stonden samen met Fahdili, Erasto en Henry in de hal en het cursuslokaal opgesteld en Rients heeft alle kasten gecontroleerd en voorzien van sleutels en legplanken(voor zover aanwezig). Intussen hebben we de drie schoonmaakdames aan het werk gezet om alle kleding uit de trailer naar het cursuslokaal te brengen, te sorteren en netjes op te vouwen. Als ze dat allemaal voor vrijdag klaar hebben mogen ze elk 2 kledingstukken uitzoeken en meenemen. Daar zijn ze heel erg blij mee en ze gaan enthousiast aan het werk. Als alle kleding uitgezocht is wordt het opgeborgen in de archiefkasten in de container.

Fahdhili en  Erasto bouwen in de container de stalen stellingkast op waar straks de naaimachines in kunnen worden opgeslagen en als de trapnaaimachines dan later ook in de container staan krijgen we ruimte om ook de rest overzichtelijk op te slaan. Door de enorme snelheid waarmee de inhoud van de container (in 2 dagen tijd!) over verschillende ruimten in het SHIPO gebouw is verdeeld is er helaas wel een kleine chaos ontstaan.

Met chauffeur Remy heeft Ton de Tanganjika jack teruggebracht naar het diocees; helaas was Father Chaula niet te vinden dus we hebben het ding maar in een of andere opslagruimte van het bisdom gedropt. Father Gabriël, waarvan ik nog Tsh. 15000,- moest vangen, was tot 2x toe niet bereikbaar, maar we traceerden hem bij de NCB bank, zodat we daar ter plaatse toch konden afrekenen.

Op de markt en in een winkeltje nog even wat spullen ingeslagen voor onze reis van morgen en een kort bezoek gebracht aan Kisangani Smithgroup, waar ik van Reuben een mooie panga kreeg aangeboden, die echter eerst nog elders vandaan moest worden opgehaald, en met een los op een werkbank liggende haakse slijper werd opgepoetst! Hij troonde heel trots een door hem ontwikkeld kacheltje dat kan heel lang kan branden opeen klein beetje zaagsel en heel vernuftig gemaakt is van een oud butagasfles. Bij mijn volgend bezoek zal ik hem een paar vijlen, een laskap en wat laskapglaasjes uit de container  geven.

Samen met Rik, Dinie en Vincent zijn we er ook nog in geslaagd om het projectvoorstel voor Wilde Ganzen af te ronden, zodat Ton dat direct na terugkomst in Nederland aan Wilde Ganzen kan voorleggen.

Tijdens de lunchpauze werden we nog verrast met een speech van Dinie die ons beiden namens SHIPO bedankte voor onze activiteiten in Njombe. We kregen allebei een mooie Afrikaanse lap stof voor Ans en Anneke, alsmede een kunstig uitgesneden giraffe.

’s Avonds andermaal bij Rik en Dinie gegeten en nog het een en ander besproken over de toekomst van SHIPO zonder de, tot nu toe zo overheersende, invloed van Connect International.

Vervolgens nog even de koffer ingepakt en afgerekend met de heer Kimena van het ARM hotel. Voor Enock, Agnes en het overige personeel natuurlijk ook een passende tip achtergelaten.

Dinsdag 14 december. Zoals beloofd was er om 05.00 uur een keurig lunchpakketje voor ons klaargemaakt, en ook de gisteren door Maria bestelde taxi was keurig op tijd. Natuurlijk moest er uiteindelijk bij het busstation weer onderhandeld worden over de prijs van de rit, maar we werden het tenslotte eens over de somma van € 2,50!

In de bus van Budget Tours die klokslag 06:00 vertrok, hadden we twee plaatsen in het midden, links van het gangpad. Ze waren hard en ook redelijk smal, omdat er rechts van het gangpad 3 stoelen naast elkaar waren geplaatst. In Makambako kwamen er zoveel passagiers bij dat we echt op onze eigen plek moesten gaan zitten en de bus stopte vervolgens regelmatig op allerlei plekken om mensen in, dan wel uit te laten stappen. Al met al werd het zo toch best wel een lange reis die om 16:00 eindigde op het busstation Ubunga waar taxichauffeur Frank, die we onderweg gebeld hadden, keurig op ons stond te wachten en ons in 1¼ uur naar de luchthaven bracht.

We hadden er natuurlijk ook voor kunnen kiezen om met de meer comfortabele bus van Sumry te reizen. Dat is iets duurder en die vertrekt pas om 09:00 uur, maar komt dus ook 3 uur later in Dar es Salaam aan, waarmee de speling van 2 uur met de boardingtijd van het KLM toestel misschien te riskant wordt; de bussen in Tanzania zijn immers niet al te betrouwbaar, en het verkeer in Dar al helemaal niet. Misschien volgende reis toch maar eens proberen?

Vandaag is alles echter perfect verlopen en hadden we ruimschoots de tijd om op de luchthaven te dineren en een lekker biertje te drinken.

Het inchecken verliep minder vlot. Wat vorig jaar moeiteloos lukte: het verkrijgen van een Amsterdam-sticker op de bagage om niet door te moeten reizen naar Düsseldorf, ging nu pas na veel moeite. De man achter de balie wilde dat niet doen en mocht dat ook niet van zijn chef: onze reis was naar Düsseldorf en de bagage dus ook! De argumenten van Rients, dat het in Holland veel te slecht weer is om helemaal van Düsseldorf naar huis te rijden, sneden geen hout en de mijne, dat ik dat al een paar jaar zo deed, vonden ook geen gehoor. Bidden en smeken had geen enkel effect. Pas toen ik ter plekke verzon dat ik vlak voor mijn vertrek naar Tanzania in Nijmegen, vlakbij Düsseldorf verbleef , maar dat ik nu bij terugkomst naar mijn huis in Heiloo wil, en dat uitgebreid op de achterkant van mijn e-ticket in kaart had gebracht waarbij duidelijk werd wat een extra gereis dat allemaal met zich meebracht, ging de man schoorvoetend overstag. Hij kreeg een dergelijk verzoek wel vaker van Nederlanders en mocht er van zijn baas eigenlijk niet meer op ingaan! We hebben hem uitgebreid bedankt en hij wenste ons een goede reis!

Daarna begon weer het grote wachten, maar daar begon nu zelfs Rients al iets meer vrede mee  te hebben. Dat leer je wel in Afrika!

Woensdag 15 december. Het KLM toestel vertrok keurig om 00:45 en liep onderweg nog een half uur in op het schema. Om 07:40, na aankomst op Schiphol bleek gelukkig dat er in Dar es Salaam werkelijk Amsterdam-stickers op onze koffers waren geplakt, want ze kwamen al snel over de bagageband tevoorschijn. Ans en Gerard stonden klaar om ons welkom te heten en Anneke was, door de winterse omstandigheden, iets later met de trein. Dat zal wel weer even moeten wennen, zo’n 35 à 40 graden in Dar es Salaam en hier in Holland nauwelijks boven het vriespunt, met regen, natte sneeuw en alle bijbehorende ongemakken!

Rotary Clubs
Eriks
Genap
Online Stempels
YouBeDo
Keer op keer
Dutch Design Office
PCC Alkmaar
ncdo
Kroon Olie
Wilde Ganzen